ŚWINKI MORSKIE należą do rzędu gryzoni (rodzina marowate, rodzaj Cavia) i są bardzo cenione jako popularne zwierzęta nie tylko w chowie amatorskim, ale również laboratoryjnym. Opiekę nad nimi można śmiało polecić nawet dzieciom, gdyż są to ssaki łagodne (rzadko przejawiają zachowania agresywne), towarzyskie, łatwe w pielęgnacji, a przy tym chętnie rozmnażające się w niewoli. Świnki morskie są typowymi roślinożercami znakomicie przystosowanymi do trawienia pokarmów roślinnych (rozbudowane jelito ślepe z bogatą florą bakteryjną). Praktycznie przez cały czas pobierają pokarm, robiąc sobie tylko krótkotrwałe przerwy na odpoczynek. Dlatego też zwierzęta te powinny mieć zapewniony stały dostęp do karmy zadawanej do woli. Jednak aby nie doszło do niebezpiecznego dla zdrowia zatuczenia powinna być to głównie pasza objętościowa sucha jak np. dobrej jakości siano.

      KRÓLIK DOMOWY - udomowiona forma królika europejskiego, zajęczaka z rodziny zającowatych, zamieszkującego południowo-zachodnią Europę i północno-zachodnią Afrykę. Królik domowy jest hodowany na mięso, skóry i wełnę. W wyniku doboru sztucznego wyhodowano ok. 50 ras, czasem wybitnie różniących się od formy dzikiej (zwłaszcza rasy miniaturowe, coraz częściej hodowane w roli domowych pupili). Ciekawostki Królika udomowiono już ok. 1000 lat p.n.e. w starożytnym Rzymie. Do udomowienia królika przyczynili się też Hiszpanie. Do Europy Środkowej przybył wraz z zakonnikami, przez których był hodowany.

     TCHÓRZOFRETKA - Ten lubiany na całym świecie domowy pupil jest krzyżówką tchórza stepowego oraz fretki (uważanej za jego albinotyczną odmianę). Zarówno tchórz, jak i fretka (a więc i tchórzofretka) należą do rzędu drapieżnych i rodziny łasicowatych. Fretka i tchórzofretka uważane są za zwierzęta udomowione, choć występują też w formie dzikiej jako uciekinierzy z hodowli lub krzyżówki z dzikimi tchórzami. Wszystkie swobodnie się ze sobą krzyżują dając płodne potomstwo. Tchórzofretka jest stworzeniem wesołym, żywym, niezwykle kontaktowym, uwielbiającym towarzystwo człowieka. Potrzebuje przestrzeni, zamknięta w klatce na pewno nie będzie szczęśliwa. To 'żywe srebro' jest w ciągłym ruchu, lubi zabawki, potrafi nauczyć się wielu sztuczek. Jest w stanie zaakceptować na 'swoim' terytorium psa lub kota, ale na chomika lub świnkę morską będzie zawzięcie polować - aż do skutku... Lubi pieszczoty, głaskanie, drapanie za uszkami. Jest zwierzakiem bardzo inteligentnym - nauczy się przychodzenia na wołanie, a także spacerów ze smyczą.

     SZYNSZYLA MAŁA (Chinchilla lanigera) to gryzoń z rodziny szynszylowatych. W naturze zamieszkuje daleką Amerykę Południową, ale na co dzień spotkać ją można w sklepach zoologicznych. Dzięki puszystemu, srebrnemu futerku i poczciwemu wyrazowi mordki szynszyla jest obiektem pożądania wielu dzieci (i nie tylko). W rzeczywistości jest jednak zwierzątkiem niełatwym w hodowli i nie spełniającym się w roli 'żywej maskotki'. Domem szynszyli jest Ameryka Południowa - skaliste tereny Boliwii, Argentyny i Chile. Zwierzątko zamieszkuje Andy od 3000 do 5000 m n.p.m. Żyje w koloniach liczących nawet 100 osobników. Żywią się głównie trawami, korzeniami, liśćmi, korą i drobnymi owocami. Dzięki silnym tylnym kończynom potrafią umknąć swoim naturalnym wrogom - lisom, wężom, drapieżnym ptakom. Schronienia szukają w rozpadlinach, między kamieniami, w małych grotach. Dzięki jasnemu kolorowi futerka szynszyla jest niemal niewidoczna na skałach. A dzięki jego gęstości i fakturze zwierzęciu nie grozi ani przemarznięcie, ani przegrzanie. Szynszyla jest niewielkim (20-40 cm długości) i lekkim (0,5-1 kg wagi) gryzoniem o długim, włochatym ogonku. Jej ciało pokrywa gęste, puchate futerko w srebrzystym kolorze. Oczy są duże i ciemne, uszy również duże, prawie wcale nie pokryte sierścią. Szynszyla żyje przeciętnie od 10 do 15 lat.

     SZCZUR HODOWLANY - laboratoryjny - jest to potoczna nazwa wielu szczepów szczurów uzyskanych sztucznie w wyniku genetycznych krzyżówek międzygatunkowych, zapoczątkowanych w XIX wieku, które to były, bądź są, używane przez człowieka do celów doświadczalnych, badawczych lub „wystawowych”. Niektóre z tych krzyżówek, ze względu na swoiste cechy charakteru, budowę ciała, długość życia, są od pewnego czasu wykorzystywane jako zwierzęta domowe - powszechnie dostępne w sklepach zoologicznych. Szczur, podobnie jak mysz, należy do rodziny myszowatych (Muridae). Na początku XIX wieku, w Anglii, odłowiono albinotyczne szczury wędrowne. Zaintrygowało to hodowców, zainteresowanych życiem i biologią tych ciekawych zwierzą, i w ten sposób rozpoczęła się ich hodowla. Początkowo białe szczury były wykorzystywane jedynie do celów ekspozycyjnych (np. pokazywano je w menażeriach), a w następnej kolejności do badań laboratoryjnych, w wieku XIX bowiem, nastąpił bardzo intensywny rozwój nauk przyrodniczych. W laboratoriach, jako zwierzę doświadczalne, szczur, obok myszy, okazał się zwierzęciem wręcz niezbędnym. To właśnie dzięki szczurom dokonano, i dokonuje się nadal, wiele bezcennych dla ludzkości odkryć naukowych. Obecnie zwierzęta te stanowią około 15% wszystkich zwierząt laboratoryjnych, a oprócz tego są coraz częściej hodowane przez amatorów w prywatnych mieszkaniach, jako świetni towarzysze zabaw oraz wspaniały obiekt obserwacji. Szczury stają się bardzo popularne zwłaszcza wśród młodzieży, która chce być inna niż starze pokolenia, które niestety w większości są do tych miłych zwierzątek nastawione negatywnie. Szczury hodowlane żyją do 40 miesięcy, zazwyczaj dożywają ok. dwóch lat.

     SZOP PRACZ (Procyon lotor) – ssak łożyskowy z rodziny szopowatych, rzędu drapieżnych, występujący w Ameryce Północnej. Introdukowany w Europie Środkowej i Wschodniej, w tym Polsce. Ma charakterystyczne czarno-białe plamy pod oczami i czarne kręgi na ogonie; z tego powodu hodowany na futro.
Szopy łatwo się oswajają i dają tresować, są zatem również chętnie trzymane w domach. Przydomek „pracz” pochodzi od obserwacji zachowania tych zwierząt w europejskich ogrodach zoologicznych; trzymane tam szopy przed spożyciem pokarmu płukały go długo w wodzie; w naturze to zachowanie nie występuje. Szop dobrze pływa, wspina się na drzewa, jest aktywny w nocy. Długość ciała bez ogona ok. 65 cm.
Długość ogona ok. 20 cm.
Masa ciała do 4 kg.
Ubarwienie - szarożółty, ogon w czarne pręgi, czarne łaty w okolicach oczu
Pożywienie - owady, żaby, gryzonie, owoce jagodowe i orzechy.
Rozród - ciąża trwa około 63–73 dni, w miocie 1–7 młodych.
Występowanie - lasy.
Do Europy sprowadzony w latach 30. XX wieku. Uciekinierzy z ferm stworzyli w latach 50. i 60. dziką populację na terenie Niemiec. W latach 80. pojawił się w zachodniej Polsce. Widywany jest obecnie np. w Parku Narodowym „Ujście Warty” w woj. lubuskim.