EMU (Dromalidae) - strusie australijskie, rodzina ptaków z rzędu kazaurowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, lotek i sterówek. Ich pióra przypominają sierść. Odżyw iają się trawą, nasionami, owocami i owadami. Emu mogą przemieszczać się na duże odległości i z dużą ekonomiczną prędkością, a w razie potrzeby mogą biec z prędkością 50 km na godzinę non stop. Jest drugim co do wielkości ptakiem na świecie. Jego wysokość dochodzi do 175 cm. Waży ok. 50-55 kg. Samice są cięższe od samców o 5 kg.

     SILKI - KURKI JEDWABISTE - Jedna z najstarszych ras pochodząca z dalekiego wschodu, rozpowszechniona na całym świecie. Są wyjątkowymi kurkami, poza nietypowym zabarwieniem skóry (bo jest ona barwy ciemno niebieskiej lub nawet czarnej), pięcioma palcami  u nóg (które muszą być od siebie oddzielone) są to kury które nie posiadają typowych piór tylko puch, który bardziej przypomina włosy. Na głowie ciemny dziób, puszysty czub, grzebień różyczkowy lub groszkowy o barwie niebiesko-czarnej, niebiesko-czarne także dzwonki (pokryte puchem lub nie), niebieskie zausznice. Oczy koloru czarno –brązowego, nogi opierzone. Ciężar dużych silek ciała koguta wynosi 1,2kg- 1,4kg, kurki 0,9kg- 1kg, a miniatura kogucik powinien ważyć 0,6kg, kurka 0,5kg. Wśród silek rozróżnia się silki duże i miniaturowe, oraz brodate i bezbr ode, a odmiany barwne to biała, czarna, dzika, srebrna, żółta, czerwona i srebrno-szara. Niemcy wyhodowali na początku XX wieku także zupełnie różniącą się od standardu kurę jedwabistą syjamską, która posiada jasną skórę, czerwone przydatki, zausznice i grzebień, te kurki są hodowane jedynie w kolorze czysto białym z dopuszczalnym lekko kremowym nalotem, ale tylko u koguta i są to miniatury. Jajka o barwie od białej do jasno brązowej (zależne od ubarwienia kur). Są bardzo przyjacielskie (wobec ludzi), nie fruwają, dlatego wystarczy im niski płotek na wysokości około 70cm. Dzięki temu można je trzymać w niskich ogrodzeniach i mieć pewność, że nie wyfruną.
Rasa ta nie jest wymagająca, odpowiadają jej nasze warunki klimatyczne, kurki są bardzo dobrymi mamkami (co pomaga przy naturalnych lęgach bo potrafią nawet kilkukrotnie wyprowadzić młode), mało chorują i przepięknie wyglądają. 

     PRZEPIÓRKA (Coturnix coturnix) - średni ptak wędrowny z rodziny kurowatych, zamieszkujący niemal całą Europę, Azję Środkową i Afrykę Północną. Przeloty w V i VIII - IX (wyjątkowo do XI). Zimuje w basenie Morza Śródziemnego, Afryce i Azji Mniejszej. Cechy gatunku Upierzenie brązowoszare z dodatkiem żółtego. Na grzbietowej stronie ciała, która jest ciemniejsza, biegną podłużne płowe smugi. N ad okiem znajduje się kremowa brew, pod którą biegnie biała pręga. Podgardle białe, u samca na białym polu podgardla znajduje się czarna plama, co pozwala odróżnić go od samicy. Wymiary średnie dł. ciała ok. 18-19 cm rozpiętość sk rzydeł 34-36 cm waga ok. 110 g (wyjątkowo do 140 g). Najczęściej możne je spotkać na polach uprawnych (preferuje lucernę i proso) oraz podmokłych łąkach i bagnach. Gniazdo buduje na ziemi osłonięte roślinami. Zasadniczo przepiórki mają jeden lęg w maju lub czerwcu. Samica składa 7 do 16 jaj, które wysiaduje przez okres 17 dni wyłącznie przez samicę. Pisklęta są zagniazdownikami. Pożywienie stanowią roślinny wzbogacone drobnymi bezkręgowcami. Przepiórki są gatunkiem objętym ścisłą ochroną.

     PAPUŻKA FALISTA (Melopsittacus undulatus) - mały ptak z rodziny papug, zamieszkujący głównie południowe rejony Australii. Żyje w dużych stadach prowadząc wędrowny tryb życia. Głównym pożywieniem są nasiona traw. Od 1840 roku jest hodowana w Europie jako ptak ozdobny. Od tego czasu wyselekcjonowano szereg barwnych odmian. Pierwszy egzemplarz papużki falistej - wypchany - w Europie pokazano w 1831r. w angielskim Museum of the London L innean Society. Pierwszą parę żywych ptaków przywiózł do Anglii (9 lat później) znany ornitolog John Gould. Wraz z żoną wędrował przez rok po bezdrożach Australii, zbierając materiały do książki pt. Ptaki Australii(wydanej w 1851 r.). Gould przekazał parkę papużek swemu szwagrowi, Charlesowi Coxeni, któremu udało się rozmnożyć te ptaki - były one pierwszymi papużkami falistymi, urodzonymi w Europie. Rosnąca popularność papużek doprowadziła do masowego odławiania ich z naturalnego środowiska i eksport na wielką skalę. W tym czasie we Francji zamawiano co roku ok. 100 000 par. Statki przypływające do Anglii przywoziły coraz większe ilości tych ptaków. W czasie morskiego transportu ginęła część ptaków, co przyczyniło się w latach późniejszych do zakazu wywoz u papużek z Australii. Przy tak licznych hodowlach w Europie zaczęły się pojawiać mutacje barwne papużek, doceniane przez hodowców i miłośników tych ptaków.

     INDYK (Meleagris gallopavo) - duży ptak grzebiący z rodziny indyków.
Wystepowanie - zamieszkuje w kilku podgatunkach Amerykę Północną:
Indyki in trodukowano również w Niemczech i na Nowej Zelandii.
Samce są znacznie większe od samic. Upierzenie samca jest czarne, pokryte brązowo-białym prążkowaniem. Głowa i szyja naga, pokryta brodawkami. Korale i grzebień dobrze wykształcone. W zależności od pory roku naga skóra zmienia kolor od niebieskiego i czerwonego po niemal biały. Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Samice mniejsze i mniej kontrastowe. Istnieją różnice w wielkości i upierzeniu między poszczególnymi podgatunkami.
Wymiary średnie dł. ciała ok. 90-125 cm.
Rozpiętość skrzydeł ok. 120-180 cm
Waga ok. 3-11 kg
Zamieszkuje skraje lasów  lub lasy z terenami otwartymi. Gniazdo buduje w płytkich zagłębieniach w ziemi ukryte w gęstej roślinności. Często jedno gniazdo jest budowane przez dwie samice, które następnie znoszą w nim jaja, które wspólnie wysiadują. W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w styczniu - marcu 4-17 jaj. Jaja wysiadywane są od zniesienia pierwszego jaja przez okres 25-30 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 2 tygodniach, lecz w razie zagrożenia mogą to zrobić już po 24 godzinach od wyklucia. Na pożywienie składają się głównie rośliny, uzupełniane drobnymi zwierzętami. W wielu stanach USA gatunek łowny.

     GOŁĘBIE OZDOBNE PAWIK - Pawik to jedna z najpopularniejszych ras gołębi ozdobnych. Jego pochodzenie nie jest dokładnie znane, przypuszcza się, że wywodzi się z Indii. W Europie pojawił się w XVI wieku. Od tamtego czasu jego wygląd bardzo się zmienił, a ten ostateczny utrwalił się na przełomie XIX i XX wieku. Czasami zwany jest pawikiem angielskim. Od innych gołębi odróżnia go charakterystyczna  postawa. W pozycji paradnej sylwetka pawika wygięta jest na kształt litery S - ptak stoi na czubkach palców, mocno wypina pierś, a szyję wygina do tyłu tak bardzo, że dotyka ona wzniesionego wysoko wachlarzowo rozłożonego ogona.
Pawiki występują w wielu wariantach barwnych i miewają różny wzór rysunku na upierzeniu. Najczęściej spotykane w hodowlach są pawiki białe i jednobarwne z pasami lub bez, karpiate, jednolicie barwne we wszystkich możliwych kolorach. Wszystkie kolory powinny być jaskrawe, błyszczące i nasycone.
Pawiki hoduje się w wolierach, są bardzo wdzięcznymi podopiecznymi, chętnie rozmnażającymi się i troskliwie zajmują się młodymi.

     GĘŚ ŁABĘDZIONOSA (gęś garbonosa, suchonos) (Anser cygnoides) - duży, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Mongolię i wschodnią Rosję. Zimuje głównie na południu i wschodzie Chin. Gęś łabędzionosa jest również ptakiem hodowlanym, udomowionym w X wieku n.e.
Wygląd zewnętrzny Obie płci ubarwione podobnie, ale samiec jest nieco większy. Upierzenie z wierzchu ciemnobrązowe, od spodu kremowobiałe. Szyja o białych bokach i ciemnobrązowym wierzchu. Kuper biały. Dziób długi, przystosowany do ścinania wysokiej trawy, całkowicie czarny. Niektóre z odmian mają charakterystyczną czarną narośl u nasady dzioba - stąd nazwa gatunku. Nogi jaskrawopomarańczowe. Niektóre udomowione odmiany mają całkowicie białe upierzenie.
Rozmiary dł. ciała: ok. 85-95 cm rozpiętość skrzydeł: ok. 150 cm  Waga ok. 3-4 kg
Zachowanie: Rzadko pływa. Poza sezonem lęgowym tworzy niewielkie stada.
Środowisko: Stepy i górskie doliny. Gniazduje w pobliżu terenów wilgotnych.
Pożywienie: Trawa, turzyca, a także koniczyna i liście mniszka lekarskiego.
Lęgi: Gniazdo Wprost na ziemi. Składa się z drobnych gałązek, słomy, siana, trawy, piór i ziemi. Jaja Samica składa 5-10 jaj. Wysiadywanie Trwa 28-30 dni.
Status i ochrona: Wg danych IUCN gęś łabędzionosa w naturze zmniejsza swoją liczebność ze względu na przekształcanie środowiska oraz polowania.

     GAWRON - ptak z rodziny krukowatych (Corvidae), rzędu wróblowych (passeriformes) - występuje w dwóch podgatunkach: Corvus frugilegus frugilegus i Corvus frugilegus pastinator. Corvus frugilegus frugilegus zasiedla Europę, Azję Mniejszą i Azję Zachodnią po Jenisej i Ałtaj; Corvus frugilegus pastinator występuje na wschód od Jeniseju i Ałtaju po Daleki Wschód. Gawrony zamieszkują obrzeża lasów, śródpolne zadrzewienia z wysokimi drzewami, parki, aleje; osiedlają się również w miasta ch. Ojczyzną gawronów są azjatyckie stepy. Kiedy w Europie zaczęto wycinać duże połacie lasu pod uprawy, gawrony zaczęły przemieszczać się na wschód.
Gawron jest wielkości wrony, ale ma od niej smuklejszą sylwetkę. Osiąga długość ciała ok. 48 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 95 cm i wagę ok. 280-340 g. Upierzenie ciała jest czarne z fioletowym, metalicznym połyskiem, co sprawia, że gawrona można pomylić z krukiem. Pożywienie gawronów jest rozmaite. Jesienią i zimą zjadają nasiona, bulwy, owoce leśne, a także odpadki kuchenne. Wiosną i latem zjadają duże ilości owadów i ich larw, nie gardzą również drobnymi zwierzętami i padliną. Wiosną często można spotkać na polach gawrony kroczące za ciągnikiem i zbierające wyorane z ziemi pędraki.
Gawrony są ptakami bardzo towarzyskimi. Gniazda zakładają w grupach na wysokich drzewach. Na jednym drzewie może znajdować się do kilkudziesięciu gniazd. W kwietniu samica składa 2-5 zielonkawoniebieskich, silnie wydłużonych jaj, które sama wysiaduje przez 16-18 dni. Pisklęta są gniazdownikami i opuszczają gniazdo po ok. 28-35 dniach. Gawrony wyprowadzają 1 lęg wroku. W Polsce gawrony są ptakami lęgowymi i zimującymi. Gawrony ze wschodu Europy przylatują do nas na zimę w październiku i listopadzie, a odlatują w marcu i kwietniu. Gawrony objęte są ochroną gatunkową tylko w okresie wiosennych lęgów.

     CUKRÓWKA - Streptopelia risoria  
Gołąbek bardzo podobny do popularnej sierpówki z którą można go pomylić. Rozmiary jego ciała to 26-27 cm długości. Są bardzo towarzyskimi gołąbkami. U gołąbków tych uzyskano wiele mutacji barwnych. W warunkach naturalnych ptak ten występuje w Afryce, szczególnie w Sudanie gdzie jest najbardziej liczny. Gołąbki te żywią się różnym ziarnem zbieranym, zazwyczaj na podłożu. Są to ptaki które możemy do siebie przyzwyczaić i nauczyć przylatywania do nas. Nie są wymagające jeśli chodzi o hodowlę i warunki utrzymywania.

     BRAHMA - jest to rasa kury ogólnoużytkowej z grupy kur azjatyckich. Nie jest wyjaśnione dokładne pochodzenie tej rasy kur. Przyjmuje się, że ma pochodzenie amerykańskie o azjatyckich korzeniach. Wzmianki o pierwszych odmianach barwnych (srebrna kuropatwia i biała gronostajowa) pochodzą z USA z 1874 roku. W Europie pierwsze brahmy pojawiły się ok. 1853 roku w Wielkiej Brytani. W XIX wieku były one nazywane Chittagong bądź Shanghai.
Wygląd
Cechą charakterystyczną tej rasy kur jest jej wielkość (jedna z największych ras), spory ciężar (koguty mogą ważyć ok. 5 kg) oraz bardzo bogate upierzenie. Posiadają nisko osadzony tułów i krótki grzbiet, także krótką i silnie upierzoną szyję. Nogi oraz żółte palce są pokryte piórami.
Barwa
Spotykane jest różnorodne ubarwienie: czarne, białe, kuropatwiane, paskowane (najczęściej spotykane), niebieskie paskowane, brzozowe, krogulcze, jasnożółte, niebieskie.
Nieśność
Kura Brahmy osiąga dojrzałość rozrodczą w wieku około 7 miesięcy, kogut jest dojrzały płciowo po półtorej roku. Jaja tych kur są niewielkich rozmiarów o kremowym kolorze, znoszone także w okresie zimowym.

 
     BAŻANT ZŁOCISTY ŻÓŁTY (Chrysolophus pictus luteus) - O żółtej mutacji wspomina się już w 1886 roku, po czym słuch o niej zaginął. W 1952 roku, pojawił się w Niemczech jeden żółty kogut, którego sprowadził do swojej hodowli prof. Ghigi z Włoch. W 1957 roku, odchowano 40 żółtych mutantów. Osobniki żółte zyskały sobie wielu zwolenników i w krótkim czasie liczebność ich znacznie wzrosła. Rozpowszechniły się w wielu europejskich i amerykańskich hodowlach. Czub i kołnierz koguta, ubarwione są tak samo jak u koguta formy nominalnej. Górna część grzbietu jasnobrązowa, a dolna cytrynowo - żółta. Pierś i brzuch czysto żółte. Lotki drugiego rzędu brązowe. Pióra ogona jasno-beżowe z szarym rysunkiem. Kura znacznie jaśniejsza od kury nominalnej, w tonacji żółto - szarej. Kurczęta białawe z szarymi pręgami wzdłuż grzbietu. Podobnie jak poprzednia i ta mutacja jest recesywna.

     BAŻANT ZŁOCISTY to jeden z najpiękniejszych i najpopularniejszych bażantów ozdobnych. Jest to ptak niezwykle niewymagający, łatwy w hodowli i chętnie rozmnażający się. Wyhodowano trzy mutacje barwne tego bażanta: żółtą, ciemną i cynamonową.
Bażant złocisty to bardzo stara rasa - hodowany był w Chinach jeszcze przed naszą erą. Do dzisiaj żyje dziko w górzystych regionach środkowych Chin do 2200 m n.p.m. Ze strony człowieka nic mu nie zagraża, gdyż zaszywa się na terenach trudno dostępnych dla ludzi - w gęstych krzewach i lasach bambusowych na skalistych wzgórzach. Oczywiście częśc ptaków jest odławiana i wystawiana na sprzedaż na chińskich targach, są to jednak znacznie częściej koguty, niż kury. W warunkach hodowlanych nie sprawia kłopotów - może mieszkać w zewnętrznej wolierze przez niemal cały rok. Jedynie podczas mrozów powinien być przeniesiony do zadaszonego domku lub woliery wewnętrznej.
Bażant złocisty wspaniale prezentuje się spacerując luzem po ogrodzie. Można hodować go poza wolierą, ale tylko pod warunkiem, ze przytnie mu się do połowy lotki pióra skrzydłowego.

     BAŻANT SREBRNY lub Srebrzysty lub też Kiściec srebrzysty (Lophura nycthemera)- w stanie wolnożyjącym ptak ten zamieszkuje góry Birmy, Tajlandię, Wietnam, Laos, południowe Chiny i wyspę Hajnan.
Samiec bażanta srebrzystego osiąga długość 120-125 cm (ogon to 60-70 cm), samica jedynie 70 cm (na ogon przypada 28 cm). Samiec: brzuch oraz czub są w kolorze intensywnie czarnym, czub może mieć nawet niebieski połysk. Grzbiet, skrzydła oraz ogon są białe z charakterystycznym czarnym deseniem. Na głowie czerwona maska, nogi także czerwonej barwy. Samice są w kolorze popielato-brązowym, o takim samym kolorze czuba, naokoło oczu charakterystyczna czerwona narośl. Na jednego koguta powinny przypadać 2-4 kury. Samica składa 8-10 jaj które wysiaduje przez 25 dni. Żywi się nasionami, jagodami, pędami roślin, młodymi liśćmi, owadami,dżdżownicami, ślimakami itd. W hodowli zadowoli się gotowanymi, tłuczonymi ziemniakami, suchym chlebem, zmielonymi resztkami mięsa, tartą marchwią, oraz mieszankami zbóż i zielonkami.

     PAPUGA - NIMFA (Nymphicus hollandicus) to jedna z najpopularniejszych papug hodowanych w Polsce. Należy do rodziny kakadu, jest średniej wielkości, żyje do 20 lat. Sympatyków zyskuje swoim radosnym, bezproblemowym usposobieniem, łagodnością i wdziękiem. Bywa zarówno domowym ulubieńcem, jak i ptakiem hodowlanym trzymanym w wolierach. Chętnie i łatwo rozmnaża się, nie jest trudna w hodowli. Nimfa pochodzi z Australii, gdzie zamieszkuje tereny centralne (zwane Ziemią Papug). Po raz pierwszy w Europie (a konkretnie we Francji) pokazano ją około 1840 roku. Podobnie, jak papużka falista, została szybko rozmnożona w niewoli. Pierwsze doniesienia na ten temat pochodzą z 1858 roku. W Polsce popularna stała się w latach 60. XX wieku. Nimfa to ptak łagodny, niekonfliktowy, spokojny. Można trzymać ją z innymi ptakami. Może mieszkać w domu, w dość dużej klatce, może też mieszkać w zewnętrznej wolierze. Jako domowy ulubieniec powinna mieć od czasu do czasu możliwość latania po pokoju. Woliera i klatka mogą być wykonane nawet z delikatnego materiału, nimfa nie ma zwyczaju niszczyć drewnianych elementów konstrukcji.