Należymy do zespołu parków rozrywki Inwałd Park. Zapraszamy
Żuraw koroniasty
To jeden z najpiękniejszych ptaków. Ma ponad metr wzrostu, skrzydła o ogromnej rozpiętości oraz długą, smukłą szyję, charakterystyczną także dla innych gatunków żurawi. Samiec i samica wyglądają podobnie. Ciemne pióra na grzbiecie stanowią interesujące zestawienie z nieskazitelnie białymi piórami okrywającymi oba skrzydła i przechodzącymi w złoty kolor w pobliżu ogona. Zachwycająca jest głowa żurawia koroniastego. Na czole i podgardlu oraz wokół policzków w kolorze kości słoniowej rosną miękkie aksamitno czarne pióra. Oczy mają śliczną jasnobłękitną barwę. Spod czarnych piór podgardla zwisają długie, jaskrawoczerwone korale. Gdy żuraw wyciągnie poziomo szyję, dyndają niczym szkarłatny wisiorek. Najbardziej jednak przykuwa uwagę efektowny pióropusz z wąskich, lśniących piór, które złocą się w promieniach słońca i układają we wspaniałą, symetryczną koronę. Pary żurawi koroniastych najprawdopodobniej dobierają się na całe życie.Ptaki te żywią się głównie owadami, żabami, małymi wężami oraz nasionami. Swymi długimi szczudłowatymi nogami o wielkich stopach szybko przygniatają do ziemi i pochłaniają wszelkie małe stworzonka, jakie wynurzą się z traw. Żurawie koroniaste są zapalonymi i fascynującymi tancerzami. Dotykając się dziobami, ptaki wydają niskie, buczące dźwięki, jakby śpiewały serenady. Potem znów się prostują i wznawiają swój wyszukany ptasi balet.

Opiekunem zwierzęcia jest TARTAK RZYKI - Dorota Młynarczyk

Opiekunem zwierzęcia jest GOSPODARSTWO OGRODNICZE DUDEK

Struś Emu
Strusie australijskie, rodzina ptaków z rzędu kazaurowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, lotek i sterówek. Ich pióra przypominają sierść. Odżyw iają się trawą, nasionami, owocami i owadami. Emu mogą przemieszczać się na duże odległości i z dużą ekonomiczną prędkością, a w razie potrzeby mogą biec z prędkością 50 km na godzinę non stop. Jest drugim co do wielkości ptakiem na świecie. Jego wysokość dochodzi do 175 cm. Waży ok. 50-55 kg. Samice są cięższe od samców o 5 kg.  

Opiekunem zwierzęcia jest FIRMA KMI

Paw Indyjski
Paw Królewski jest najbardziej znanym i najczęściej hodowanym pawiem z wszystkich ras. Doczekał się wielu nazw: Paw zwyczajny, Paw niebieski, Paw Indyjski. Nie ma podgatunków jednak szeroko zakrojona hodowla parkowo - wolierowa wpłynęła na dużą ilość mutacji. Paw królewski jest najbardziej rozpoznawalnym ptakiem z pośród wszystkich ptaków ozdobnych. Zasięg występowania: Sri Lanka, Pakistan, Indie. Wiele powtórnie zdziczałych populacji występuje na całym świecie. Środowisko naturalne: różne, lasy liściaste, tereny uprawne, blisko osad ludzkich. Jest to narodowy ptak Indii. Bardzo często ten gatunek jest po prostu nazywany pawiem. Pavo znaczy po łacinie paw, cristatus znaczy czubiasty. Pawie były znane hodowcom od najdawniejszych czasów, zapiski o ich istnieniu w hodowlach pochodzą już z czasów egipskich faraonów, greckich demokracji czy cesarstwa rzymskiego. 
Gęś Łabędzionosa
Duży, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Mongolię i wschodnią Rosję. Zimuje głównie na południu i wschodzie Chin. Gęś łabędzionosa jest również ptakiem hodowlanym, udomowionym w X wieku n.e. Wygląd zewnętrzny Obie płci ubarwione podobnie, ale samiec jest nieco większy. Upierzenie z wierzchu ciemnobrązowe, od spodu kremowobiałe. Szyja o białych bokach i ciemnobrązowym wierzchu. Kuper biały. Dziób długi, przystosowany do ścinania wysokiej trawy, całkowicie czarny. Niektóre z odmian mają charakterystyczną czarną narośl u nasady dzioba - stąd nazwa gatunku. Nogi jaskrawopomarańczowe. Niektóre udomowione odmiany mają całkowicie białe upierzenie. Rozmiary dł. ciała: ok. 85-95 cm rozpiętość skrzydeł: ok. 150 cm  Waga ok. 3-4 kg. Zachowanie: Rzadko pływa. Poza sezonem lęgowym tworzy niewielkie stada. Środowisko: Stepy i górskie doliny. Gniazduje w pobliżu terenów wilgotnych. Pożywienie: Trawa, turzyca, a także koniczyna i liście mniszka lekarskiego. Lęgi: Gniazdo Wprost na ziemi. Składa się z drobnych gałązek, słomy, siana, trawy, piór i ziemi. Jaja Samica składa 5-10 jaj. Wysiadywanie Trwa 28-30 dni. Status i ochrona: Wg danych IUCN gęś łabędzionosa w naturze zmniejsza swoją liczebność ze względu na przekształcanie środowiska oraz polowania.
Papuga Falista
Mały ptak z rodziny papug, zamieszkujący głównie południowe rejony Australii. Żyje w dużych stadach prowadząc wędrowny tryb życia. Głównym pożywieniem są nasiona traw. Od 1840 roku jest hodowana w Europie jako ptak ozdobny. Od tego czasu wyselekcjonowano szereg barwnych odmian. Pierwszy egzemplarz papużki falistej - wypchany - w Europie pokazano w 1831r. w angielskim Museum of the London L innean Society. Pierwszą parę żywych ptaków przywiózł do Anglii (9 lat później) znany ornitolog John Gould. Wraz z żoną wędrował przez rok po bezdrożach Australii, zbierając materiały do książki pt. Ptaki Australii(wydanej w 1851 r.). Gould przekazał parkę papużek swemu szwagrowi, Charlesowi Coxeni, któremu udało się rozmnożyć te ptaki - były one pierwszymi papużkami falistymi, urodzonymi w Europie. Rosnąca popularność papużek doprowadziła do masowego odławiania ich z naturalnego środowiska i eksport na wielką skalę. W tym czasie we Francji zamawiano co roku ok. 100 000 par. Statki przypływające do Anglii przywoziły coraz większe ilości tych ptaków. W czasie morskiego transportu ginęła część ptaków, co przyczyniło się w latach późniejszych do zakazu wywóz u papużek z Australii. Przy tak licznych hodowlach w Europie zaczęły się pojawiać mutacje barwne papużek, doceniane przez hodowców i miłośników tych ptaków.
Papuga Nimfa
To jedna z najpopularniejszych papug hodowanych w Polsce. Należy do rodziny kakadu, jest średniej wielkości, żyje do 20 lat. Sympatyków zyskuje swoim radosnym, bezproblemowym usposobieniem, łagodnością i wdziękiem. Bywa zarówno domowym ulubieńcem, jak i ptakiem hodowlanym trzymanym w wolierach. Chętnie i łatwo rozmnaża się, nie jest trudna w hodowli. Nimfa pochodzi z Australii, gdzie zamieszkuje tereny centralne (zwane Ziemią Papug). Po raz pierwszy w Europie (a konkretnie we Francji) pokazano ją około 1840 roku. Podobnie, jak papużka falista, została szybko rozmnożona w niewoli. Pierwsze doniesienia na ten temat pochodzą z 1858 roku. W Polsce popularna stała się w latach 60. XX wieku. Nimfa to ptak łagodny, niekonfliktowy, spokojny. Można trzymać ją z innymi ptakami. Może mieszkać w domu, w dość dużej klatce, może też mieszkać w zewnętrznej wolierze. Jako domowy ulubieniec powinna mieć od czasu do czasu możliwość latania po pokoju. Woliera i klatka mogą być wykonane nawet z delikatnego materiału, nimfa nie ma zwyczaju niszczyć drewnianych elementów konstrukcji.

Opiekunem zwierzęcia jest TOMIKO

Bażant złocisty
To jeden z najpiękniejszych i najpopularniejszych bażantów ozdobnych. Jest to ptak niezwykle niewymagający, łatwy w hodowli i chętnie rozmnażający się. Wyhodowano trzy mutacje barwne tego bażanta: żółtą, ciemną i cynamonową. Bażant złocisty to bardzo stara rasa - hodowany był w Chinach jeszcze przed naszą erą. Do dzisiaj żyje dziko w górzystych regionach środkowych Chin do 2200 m n.p.m. Ze strony człowieka nic mu nie zagraża, gdyż zaszywa się na terenach trudno dostępnych dla ludzi - w gęstych krzewach i lasach bambusowych na skalistych wzgórzach. Oczywiście częśc ptaków jest odławiana i wystawiana na sprzedaż na chińskich targach, są to jednak znacznie częściej koguty, niż kury. W warunkach hodowlanych nie sprawia kłopotów - może mieszkać w zewnętrznej wolierze przez niemal cały rok. Jedynie podczas mrozów powinien być przeniesiony do zadaszonego domku lub woliery wewnętrznej. Bażant złocisty wspaniale prezentuje się spacerując luzem po ogrodzie. Można hodować go poza wolierą, ale tylko pod warunkiem, ze przytnie mu się do połowy lotki pióra skrzydłowego.
Bażant srebrny
W stanie wolnożyjącym ptak ten zamieszkuje góry Birmy, Tajlandię, Wietnam, Laos, południowe Chiny i wyspę Hajnan. Samiec bażanta srebrzystego osiąga długość 120-125 cm (ogon to 60-70 cm), samica jedynie 70 cm (na ogon przypada 28 cm). Samiec: brzuch oraz czub są w kolorze intensywnie czarnym, czub może mieć nawet niebieski połysk. Grzbiet, skrzydła oraz ogon są białe z charakterystycznym czarnym deseniem. Na głowie czerwona maska, nogi także czerwonej barwy. Samice są w kolorze popielato-brązowym, o takim samym kolorze czuba, naokoło oczu charakterystyczna czerwona narośl. Na jednego koguta powinny przypadać 2-4 kury. Samica składa 8-10 jaj które wysiaduje przez 25 dni. Żywi się nasionami, jagodami, pędami roślin, młodymi liśćmi, owadami,dżdżownicami, ślimakami itd. W hodowli zadowoli się gotowanymi, tłuczonymi ziemniakami, suchym chlebem, zmielonymi resztkami mięsa, tartą marchwią, oraz mieszankami zbóż i zielonkami. 

Opiekunem zwierzęcia jest GREEN GARDEN

Gołąb Pawik
Pawik to jedna z najpopularniejszych ras gołębi ozdobnych. Jego pochodzenie nie jest dokładnie znane, przypuszcza się, że wywodzi się z Indii. W Europie pojawił się w XVI wieku. Od tamtego czasu jego wygląd bardzo się zmienił, a ten ostateczny utrwalił się na przełomie XIX i XX wieku. Czasami zwany jest pawikiem angielskim. Od innych gołębi odróżnia go charakterystyczna postawa. W pozycji paradnej sylwetka pawika wygięta jest na kształt litery S - ptak stoi na czubkach palców, mocno wypina pierś, a szyję wygina do tyłu tak bardzo, że dotyka ona wzniesionego wysoko wachlarzowo rozłożonego ogona. Pawiki występują w wielu wariantach barwnych i miewają różny wzór rysunku na upierzeniu. Najczęściej spotykane w hodowlach są pawiki białe i jednobarwne z pasami lub bez, karpiate, jednolicie barwne we wszystkich możliwych kolorach. Wszystkie kolory powinny być jaskrawe, błyszczące i nasycone. Pawiki hoduje się w wolierach, są bardzo wdzięcznymi podopiecznymi, chętnie rozmnażającymi się i troskliwie zajmują się młodymi.
Indyk
Duży ptak grzebiący z rodziny indyków. Wystepowanie - zamieszkuje w kilku podgatunkach Amerykę Północną: Indyki introdukowano również w Niemczech i na Nowej Zelandii. Samce są znacznie większe od samic. Upierzenie samca jest czarne, pokryte brązowo-białym prążkowaniem. Głowa i szyja naga, pokryta brodawkami. Korale i grzebień dobrze wykształcone. W zależności od pory roku naga skóra zmienia kolor od niebieskiego i czerwonego po niemal biały. Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Samice mniejsze i mniej kontrastowe. Istnieją różnice w wielkości i upierzeniu między poszczególnymi podgatunkami. Wymiary średnie dł. ciała ok. 90-125 cm. Rozpiętość skrzydeł ok. 120-180 cm. Waga ok. 3-11 kg. Zamieszkuje skraje lasów  lub lasy z terenami otwartymi. Gniazdo buduje w płytkich zagłębieniach w ziemi ukryte w gęstej roślinności. Często jedno gniazdo jest budowane przez dwie samice, które następnie znoszą w nim jaja, które wspólnie wysiadują. W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w styczniu - marcu 4-17 jaj. Jaja wysiadywane są od zniesienia pierwszego jaja przez okres 25-30 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 2 tygodniach, lecz w razie zagrożenia mogą to zrobić już po 24 godzinach od wyklucia. Na pożywienie składają się głównie rośliny, uzupełniane drobnymi zwierzętami. W wielu stanach USA gatunek łowny.
Kura brahma
Jest to rasa kury ogólnoużytkowej z grupy kur azjatyckich. Nie jest wyjaśnione dokładne pochodzenie tej rasy kur. Przyjmuje się, że ma pochodzenie amerykańskie o azjatyckich korzeniach. Wzmianki o pierwszych odmianach barwnych (srebrna kuropatwia i biała gronostajowa) pochodzą z USA z 1874 roku. W Europie pierwsze brahmy pojawiły się ok. 1853 roku w Wielkiej Brytani. W XIX wieku były one nazywane Chittagong bądź Shanghai. Cechą charakterystyczną tej rasy kur jest jej wielkość (jedna z największych ras), spory ciężar (koguty mogą ważyć ok. 5 kg) oraz bardzo bogate upierzenie. Posiadają nisko osadzony tułów i krótki grzbiet, także krótką i silnie upierzoną szyję. Nogi oraz żółte palce są pokryte piórami. Spotykane jest różnorodne ubarwienie: czarne, białe, kuropatwiane, paskowane (najczęściej spotykane), niebieskie paskowane, brzozowe, krogulcze, jasnożółte, niebieskie.Kura Brahmy osiąga dojrzałość rozrodczą w wieku około 7 miesięcy, kogut jest dojrzały płciowo po półtorej roku. Jaja tych kur są niewielkich rozmiarów o kremowym kolorze, znoszone także w okresie zimowym.

Opiekunem zwierzęcia jest Zakład Handlowo-Produkcyjno-Usługowy

Patagonka
Gatunek ptaka z rodziny papugowatych. Głowa, szyja oraz plecy są u samca oliwkowobrązowe z oliwkowym nalotem. Gardło i pierś są zielonobrązowe, dolne partie ciała – żółte z oliwkowym nalotem, a pióra nogawki i środek brzucha – pomarańczowoczerwone. Sterówki są zielone z niebieskim nalotem, od spodu brązowe. Dookoła oka widać białą obrączkę z nieopierzonej skóry, przed sezonem lęgowym się powiększa. Niektóre osobniki na piersi mają białe znaczki (kropki, kreski itp.). Dymorfizm płciowy nie jest zbyt wyraźnie zaznaczony, samica jest mniej intensywnie ubarwiona. Młode ptaki podobne są do dorosłych, lecz górna część dzioba jest nie szara, ale w kolorze kości słoniowej. Tęczówka jest szara, u dorosłych jasnożółta. Patagonki tworzą kolonie lęgowe liczące nawet po 5000 osobników. Długość ciała: 45–28 cm, masa ciała: 250–280 g. Najczęściej przebywa w koronach drzew.