OSTRONOS
Zamieszkuje Amerykę Południową. Nie występuje w wysokich Andach. Ubarwienie rudobrązowe, brzuch żółtawy; na ogonie ciemniejsze pierścienie. Długość ciała bez ogona wynosi 41-67 cm, długość samego ogona to 40-68 cm. Waży do 6-7 kg. W naturze ostronos rudy żyje do 7-8 lat, a w warunkach domowych lub w ogrodzie zoologicznym na ogół do ok. 14 lat (w skrajnych przypadkach nawet do ok. 18 lat). Zwierzę stadne, ruchliwe, aktywne w ciągu dnia. Bardzo łatwo się oswaja. Żywi się owadami i innymi bezkręgowcami, a także drobnymi kręgowcami i owocami. Samiec osiąga dojrzałość płciową po 3 latach, a samica w wieku 2 lat. Sezon rozrodczy trwa 1-2 miesiące. Ciąża trwa około 8 tygodni. W miocie jest od 2 do 6 młodych, które rodzą się ślepe i głuche. Otwierają oczy po 10 dniach, a po 14 zaczynają słyszeć. Następnie po 19 mogą już stać i po 24 chodzić.
JEŻOZWIERZ
Jeden z największych gryzoni afrykańskich - jeżozwierz- zamieszkuje głównie Algierię, Tunis i Trypolis. Jeżozwierz afrykański, żyjący również na południu Europy, nie przekracza 70 cm długości. Masa jego ciała wynosi około 15 kg. Grzbiet jeżozwierza pokrywają długie, czasami dochodzące do 30 cm, ostro zakończone i puste w środku kolce. Są one marzeniem każdego wędkarza, gdyż doskonale nadają się na spławiki. Zabijano również jeżozwierze dla ich smacznego mięsa, a kolce służyły także do wyrobu przedmiotów galanteryjnych. Prowadzi życie samotne. Żywi się tylko pokarmem roślinnym. Zjada korzonki, kłącza, owoce, liście i korę drzew. Przy jedzeniu pomaga sobie przednimi łapami. W sen zimowy nie zapada, choć w okresach chłodniejszych jego aktywność znacznie maleje. Jeżozwierz afrykański to zwierzę ostrożne i płochliwe. W przypadku niebezpieczeństwa potrząsa swoim krótkim, kolczastym ogonem wydając charakterystyczny chrzęst odstraszający wroga. Podczas bezpośredniego zagrożenia próbuje nabić atakującego na sztywno nastawione kolce, które łamią się w ciele napastnika powodując długie bolesne ropienie. Wiadomo jednak, że raz w roku, wczesną wiosną samica jeżozwierza po 70-dniowej ciąży rodzi od 2 do 4 młodych pokrytych miękkimi kolcami o długości 3 cm. Pod troskliwą opieką matki pozostają one około 4 miesięcy. Noworodki maja do 25 cm długości, a masa ich ciała dochodzi niekiedy do 0,5 kg. 
SZOP PRACZ
Ssak łożyskowy z rodziny szopowatych, rzędu drapieżnych, występujący w Ameryce Północnej. Introdukowany w Europie Środkowej i Wschodniej, w tym Polsce. Ma charakterystyczne czarno-białe plamy pod oczami i czarne kręgi na ogonie; z tego powodu hodowany na futro.Szopy łatwo się oswajają i dają tresować, są zatem również chętnie trzymane w domach. Przydomek „pracz” pochodzi od obserwacji zachowania tych zwierząt w europejskich ogrodach zoologicznych; trzymane tam szopy przed spożyciem pokarmu płukały go długo w wodzie; w naturze to zachowanie nie występuje. Szop dobrze pływa, wspina się na drzewa, jest aktywny w nocy. Długość ciała bez ogona ok. 65 cm, długość ogona ok. 20 cm. Masa ciała osiąga do 4 kg.Ubarwienie - szarożółty, ogon w czarne pręgi, czarne łaty w okolicach oczu. Żywią się owadami, żabami, gryzoniami, orzechami. Ciąża trwa około 63–73 dni, w miocie 1–7 młodych.
MUNDŻAK CHIŃSKI
Gatunek ssaka parzystokopytnego, jeden z najmniejszych przedstawicieli rodziny jeleniowatych. Mundżaki chińskie osiągają długość ciała do 95 cm i masę od 10-18 kg. Dorosłe samce posiadają niewielkie, słabo rozgałęzione poroże długości do 20 cm oraz silnie rozwinięte górne kły. Podczas okresu godowego samce toczą walki wydając przy tym odgłosy podobne do szczekania i z tego powodu mundżaki nazywane też są szczekającymi jeleniami. Gatunek terytorialny. Poza okresem godowym prowadzą samotniczy tryb życia.  Samica rodzi zwykle jedno, rzadziej dwa młode, które przebywają z nią do około 6 miesięcy. Dorosłe osobniki, poza okresem godowym, prowadzą samotniczy tryb życia.
TCHÓRZOFRETKA
Ten lubiany na całym świecie domowy pupil jest krzyżówką tchórza stepowego oraz fretki (uważanej za jego albinotyczną odmianę). Zarówno tchórz, jak i fretka (a więc i tchórzofretka) należą do rzędu drapieżnych i rodziny łasicowatych. Fretka i tchórzofretka uważane są za zwierzęta udomowione, choć występują też w formie dzikiej jako uciekinierzy z hodowli lub krzyżówki z dzikimi tchórzami. Wszystkie swobodnie się ze sobą krzyżują dając płodne potomstwo. Tchórzofretka jest stworzeniem wesołym, żywym, niezwykle kontaktowym, uwielbiającym towarzystwo człowieka. Potrzebuje przestrzeni, zamknięta w klatce na pewno nie będzie szczęśliwa. To 'żywe srebro' jest w ciągłym ruchu, lubi zabawki, potrafi nauczyć się wielu sztuczek. Jest w stanie zaakceptować na 'swoim' terytorium psa lub kota, ale na chomika lub świnkę morską będzie zawzięcie polować - aż do skutku... Lubi pieszczoty, głaskanie, drapanie za uszkami. Jest zwierzakiem bardzo inteligentnym - nauczy się przychodzenia na wołanie, a także spacerów ze smyczą.
NUTRIA
Gatunek gryzonia z rodziny nutriowatych , której jest jedynym przedstawicielem. Gatunek inwazyjny. Długość ciała 40–65 cm,długość ogona (pokrytego łuskami) 30–75 cm, pokrojem przypomina szczura, 4 palce kończyn tylnych spięte błoną, 4–5 par sutek przesuniętych na stronę grzbietową. Ciało pokryte gęstym ciemnobrązowym lub szafirowym futrem, ciężar do 9 kg. Duża głowa z małymi uszami doskonale pływa i nurkuje.Posiada długie wąsy z pyska, wystają dość duże siekacze w kolorze pomarańczowym, mają także charakterystyczny duży ogon.Ich futro jest stosowane w wyrobach kuśnierskich a z mięsa można wyrabiać kabanosy. Półwodny roślinożerna kopie nory w zarośniętych brzegach wód ciąża (128–132 dni) 2 razy w roku w każdym miocie rodzi się około 4-8 młodych.Młode rodzą się prawie całkowicie sprawn,e żyje (parami) do 24 lat, są one dojrzałe płciowo w wieku 6-7 miesięcy
SZYNSZYLA MAŁA
Gryzoń z rodziny szynszylowatych. W naturze zamieszkuje daleką Amerykę Południową, ale na co dzień spotkać ją można w sklepach zoologicznych. Dzięki puszystemu, srebrnemu futerku i poczciwemu wyrazowi mordki szynszyla jest obiektem pożądania wielu dzieci (i nie tylko). W rzeczywistości jest jednak zwierzątkiem niełatwym w hodowli i nie spełniającym się w roli 'żywej maskotki'. Domem szynszyli jest Ameryka Południowa - skaliste tereny Boliwii, Argentyny i Chile. Zwierzątko zamieszkuje Andy od 3000 do 5000 m n.p.m. Żyje w koloniach liczących nawet 100 osobników. Żywią się głównie trawami, korzeniami, liśćmi, korą i drobnymi owocami. Dzięki silnym tylnym kończynom potrafią umknąć swoim naturalnym wrogom - lisom, wężom, drapieżnym ptakom. Schronienia szukają w rozpadlinach, między kamieniami, w małych grotach. Dzięki jasnemu kolorowi futerka szynszyla jest niemal niewidoczna na skałach. A dzięki jego gęstości i fakturze zwierzęciu nie grozi ani przemarznięcie, ani przegrzanie. Szynszyla jest niewielkim (20-40 cm długości) i lekkim (0,5-1 kg wagi) gryzoniem o długim, włochatym ogonku. Jej ciało pokrywa gęste, puchate futerko w srebrzystym kolorze. Oczy są duże i ciemne, uszy również duże, prawie wcale nie pokryte sierścią. Szynszyla żyje przeciętnie od 10 do 15 lat.
ŚWINKA MORSKA
Należą do rzędu gryzoni i są bardzo cenione jako popularne zwierzęta nie tylko w chowie amatorskim, ale również laboratoryjnym. Opiekę nad nimi można śmiało polecić nawet dzieciom, gdyż są to ssaki łagodne (rzadko przejawiają zachowania agresywne), towarzyskie, łatwe w pielęgnacji, a przy tym chętnie rozmnażające się w niewoli. Świnki morskie są typowymi roślinożercami znakomicie przystosowanymi do trawienia pokarmów roślinnych (rozbudowane jelito ślepe z bogatą florą bakteryjną). Praktycznie przez cały czas pobierają pokarm, robiąc sobie tylko krótkotrwałe przerwy na odpoczynek. Dlatego też zwierzęta te powinny mieć zapewniony stały dostęp do karmy zadawanej do woli. Jednak aby nie doszło do niebezpiecznego dla zdrowia zatuczenia powinna być to głównie pasza objętościowa sucha jak np. dobrej jakości siano.
KRÓLIK DOMOWY
Udomowiona forma królika europejskiego, zajęczaka z rodziny zającowatych, zamieszkującego południowo-zachodnią Europę i północno-zachodnią Afrykę. Królik domowy jest hodowany na mięso, skóry i wełnę. W wyniku doboru sztucznego wyhodowano ok. 50 ras, czasem wybitnie różniących się od formy dzikiej (zwłaszcza rasy miniaturowe, coraz częściej hodowane w roli domowych pupili). Ciekawostki Królika udomowiono już ok. 1000 lat p.n.e. w starożytnym Rzymie. Do udomowienia królika przyczynili się też Hiszpanie. Do Europy Środkowej przybył wraz z zakonnikami, przez których był hodowany.
SZCZUR HODOWLANY
Laboratoryjny - jest to potoczna nazwa wielu szczepów szczurów uzyskanych sztucznie w wyniku genetycznych krzyżówek międzygatunkowych, zapoczątkowanych w XIX wieku, które to były, bądź są, używane przez człowieka do celów doświadczalnych, badawczych lub „wystawowych”. Niektóre z tych krzyżówek, ze względu na swoiste cechy charakteru, budowę ciała, długość życia, są od pewnego czasu wykorzystywane jako zwierzęta domowe - powszechnie dostępne w sklepach zoologicznych. Szczur, podobnie jak mysz, należy do rodziny myszowatych.Obecnie zwierzęta te stanowią około 15% wszystkich zwierząt laboratoryjnych, a oprócz tego są coraz częściej hodowane przez amatorów w prywatnych mieszkaniach, jako świetni towarzysze zabaw oraz wspaniały obiekt obserwacji. Szczury stają się bardzo popularne zwłaszcza wśród młodzieży, która chce być inna niż starze pokolenia, które niestety w większości są do tych miłych zwierzątek nastawione negatywnie. Szczury hodowlane żyją do 40 miesięcy, zazwyczaj dożywają ok. dwóch lat.
Żółw stepowy
Gatunek gada z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi lądowych. Skorupa żółwia stepowego ma kształt owalny (podgatunek Testudo horsfieldii horsfieldii różni się okrągłą skorupą). Jest barwy oliwkowozielonej z ciemnymi plamami na każdej tarczce. Skorupa jest bardziej płaska niż u żółwi z rodzaju Testudo. Żółwie te mają ciemne łapy, miejscami żółtawe. Cechą charakterystyczną jest występowanie czterech pazurów na wszystkich kończynach. Dorosłe osobniki mierzą od 15 do 23 cm, przy czym samice są większe od samców. Wielkość tę osiągają około 20 roku życia. Żółwie te żyją na jałowych, suchych, skalistych i porośniętych trawami terenach stepów środkowoazjatyckich. Natomiast w norach, w których śpią, zimują i wypoczywają panuje stosunkowo wysoka wilgotność. Żółwie stepowe dawniej były uważane za zwierzęta wszystkożerne z przewagą pokarmu roślinnego w diecie; nowsze badania wskazują jednak, że są one ściśle roślinożerne[3]. Żywią się okresowo dostępną roślinnością, lecz unikają traw. Z nastaniem lata, pożywienie staje się mniej soczyste. Dieta dziko żyjących żółwi stepowych jest obfita w błonnik, zaś uboga w białko. Ponadto jest ona zmienna i zależna od sezonu oraz związanej z nim dostępności określonych gatunków roślin. Żółwie osiągają dojrzałość płciową w wieku 3-5 lat. W maju lub czerwcu samica składa 2-6 jaj (przeważnie 3), z których po okresie trwającej 80-110 dni inkubacji wykluwają się młode żółwie.
Żółw wodno-lądowy
Żółwie to bardzo popularny wybór, jeśli chodzi o hodowane w domu zwierzątka. Coraz więcej z nas decyduje się na osobniki tego gatunku do hodowania w domu, zamiast popularnych psów czy kotów. Żółwie zwykły występować na wszystkich kontynentach  świata. Wyjątkiem jest Antarktyda, której warunki nie pozwoliłyby na ich przeżycie. Zdecydowana większość żółwi występuje jednak w ciepłej i umiarkowanej strefie zarówno kontynentów, jak i wysp oceanicznych czy oceanów. Na terenie Polski naturalnie występującym gatunkiem żółwia jest żółw błotny. Zdarzają się jednak również obce gatunki, jak na przykład żółw stepowy, drapieżny czy jaszczurowaty. Pochodzenie żółwi wodno-lądowych jest zależne od ich gatunku – żółw czerwonolicy zamieszkuje na przykład Amerykę Północną, Środkową i Południową, natomiast żółw żółtolicy – Amerykę Południową, Północną oraz Azję. Żywienie żółwi musi się opierać także na żywych rybach (nie filetach). Podawać można gupiki, mieczyki i tym podobne, niewielkie gatunki. Sprawdzą się także ślimaki wodne i lądowe, krewetki czy dżdżownice. Ważne są także rośliny wodne, takie jak rzęsa czy hiacynt wodny, ale również liście mniszka lekarskiego. Żółwie wodno-lądowe w niewoli żyją około 30 lat.
Wiewiórka trójbarwna
Wiewiórka trójbarwna to ssak z rodziny wiewiórkowatych, zamieszkujący lasy Azji i Indonezji, aktywny o zmroku. Brak dymorfizmu płciowego. Samiec i samica wyglądają identycznie. Żyje samotnie lub w małych grupach rodzinnych. Prowadzi nadrzewny tryb życia. Zwierzęta te porozumiewają się piskami i ruchami puszystego ogona. Osiąga długość ciała do 18 cm. Ogon jest dłuższy i ma nawet do 26 cm długości. Masa ciała wynosi do 0,5 kg. Owoce, nasiona, orzechy, pączki drzew i krzewów, owady, jaja ptaków. Gniazda buduje w dziuplach lub rozgałęzieniu konarów, wyściełając je miękkimi gałązkami i liśćmi. Ciąża trwa 46-48 dni. Samica rodzi 2-3 młode. Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.