Należymy do zespołu parków rozrywki Inwałd Park. Zapraszamy

Opiekunem zwierzęcia jest RADIO ANDRYCHÓW

Opiekunem zwierzęcia jest CENTRUM KULTURY I WYPOCZYNKU W ANDRYCHOWIE

Opiekunem zwierzęcia jest NOWINY ANDRYCHOWSKIE

OSTRONOS
Zamieszkuje Amerykę Południową. Nie występuje w wysokich Andach. Ubarwienie rudobrązowe, brzuch żółtawy; na ogonie ciemniejsze pierścienie. Długość ciała bez ogona wynosi 41-67 cm, długość samego ogona to 40-68 cm. Waży do 6-7 kg. W naturze ostronos rudy żyje do 7-8 lat, a w warunkach domowych lub w ogrodzie zoologicznym na ogół do ok. 14 lat (w skrajnych przypadkach nawet do ok. 18 lat). Zwierzę stadne, ruchliwe, aktywne w ciągu dnia. Bardzo łatwo się oswaja. Żywi się owadami i innymi bezkręgowcami, a także drobnymi kręgowcami i owocami. Samiec osiąga dojrzałość płciową po 3 latach, a samica w wieku 2 lat. Sezon rozrodczy trwa 1-2 miesiące. Ciąża trwa około 8 tygodni. W miocie jest od 2 do 6 młodych, które rodzą się ślepe i głuche. Otwierają oczy po 10 dniach, a po 14 zaczynają słyszeć. Następnie po 19 mogą już stać i po 24 chodzić.

Opiekunem zwierzęcia jest PROFER - SYSTEMY ZABEZPIECZEŃ

Opiekunem zwierzęcia jest LEGION OCHRONA

JEŻOZWIERZ
Jeden z największych gryzoni afrykańskich - jeżozwierz- zamieszkuje głównie Algierię, Tunis i Trypolis. Jeżozwierz afrykański, żyjący również na południu Europy, nie przekracza 70 cm długości. Masa jego ciała wynosi około 15 kg. Grzbiet jeżozwierza pokrywają długie, czasami dochodzące do 30 cm, ostro zakończone i puste w środku kolce. Są one marzeniem każdego wędkarza, gdyż doskonale nadają się na spławiki. Zabijano również jeżozwierze dla ich smacznego mięsa, a kolce służyły także do wyrobu przedmiotów galanteryjnych. Prowadzi życie samotne. Żywi się tylko pokarmem roślinnym. Zjada korzonki, kłącza, owoce, liście i korę drzew. Przy jedzeniu pomaga sobie przednimi łapami. W sen zimowy nie zapada, choć w okresach chłodniejszych jego aktywność znacznie maleje. Jeżozwierz afrykański to zwierzę ostrożne i płochliwe. W przypadku niebezpieczeństwa potrząsa swoim krótkim, kolczastym ogonem wydając charakterystyczny chrzęst odstraszający wroga. Podczas bezpośredniego zagrożenia próbuje nabić atakującego na sztywno nastawione kolce, które łamią się w ciele napastnika powodując długie bolesne ropienie. Wiadomo jednak, że raz w roku, wczesną wiosną samica jeżozwierza po 70-dniowej ciąży rodzi od 2 do 4 młodych pokrytych miękkimi kolcami o długości 3 cm. Pod troskliwą opieką matki pozostają one około 4 miesięcy. Noworodki maja do 25 cm długości, a masa ich ciała dochodzi niekiedy do 0,5 kg. 

Opiekunem zwierzęcia jest ZESPÓŁ MUZYCZNY "REDA"

SZOP PRACZ
Ssak łożyskowy z rodziny szopowatych, rzędu drapieżnych, występujący w Ameryce Północnej. Introdukowany w Europie Środkowej i Wschodniej, w tym Polsce. Ma charakterystyczne czarno-białe plamy pod oczami i czarne kręgi na ogonie; z tego powodu hodowany na futro.Szopy łatwo się oswajają i dają tresować, są zatem również chętnie trzymane w domach. Przydomek „pracz” pochodzi od obserwacji zachowania tych zwierząt w europejskich ogrodach zoologicznych; trzymane tam szopy przed spożyciem pokarmu płukały go długo w wodzie; w naturze to zachowanie nie występuje. Szop dobrze pływa, wspina się na drzewa, jest aktywny w nocy. Długość ciała bez ogona ok. 65 cm, długość ogona ok. 20 cm. Masa ciała osiąga do 4 kg.Ubarwienie - szarożółty, ogon w czarne pręgi, czarne łaty w okolicach oczu. Żywią się owadami, żabami, gryzoniami, orzechami. Ciąża trwa około 63–73 dni, w miocie 1–7 młodych.

Opiekunem zwierzęcia jest INSTALATORSTWO ELEKTRYCZNE - JAN FUJAWA

KAPIBARA
Kapibara jest największym z żyjących gryzoni. Długość jej ciała dochodzi do 130 cm, ogon jest szczątkowy, wysokość w kłębie to 40 -50 cm, masa ciała waha się w granicach 40 -65 kg. Jest to zwierzę o krępej budowie ciała, dużej głowie o tępo zakończonym pysku i małych uszach. Oczy, uszy i nozdrza znajdują się na wierzchu głowy, co stanowi przystosowanie do zanurzania się pod wodą. Przednie kończyny zakończone są 4 palcami, tylne są trójpalczaste. Palce łączy krótka błona pławna. Ciało porośnięte jest rzadką, szorstką sierścią o barwie jasnobrązowej na wierzchu i żółtawej na brzuchu. Samce mają  na pysku gruczoły zapachowe, z których w okresie godowym wydziela się żółtawa ciecz pachnąca piżmem.
WIEWIÓRKA BURUNDUK
Gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych .Burunduk jest niewielkim gryzoniem o długości ciała wynoszącej 25 cm, z czego na ogon przypada 18 cm. Osiąga masę ciała 50-150 g. Długość życia sięga średnio 2-6 lat, w niewoli nawet do 10. Futro jest charakterystycznie umaszczone: brunatno szare, strona brzuszna jasno żółta lub biała. Na głowie, grzbiecie i bokach podłużne, ciemne pasy. Ogon jest długi i puszysty. Głowa o małych, zaokrąglonych uszach. Bardzo chwytne i sprawne przednie łapy. Burunduki są zwierzętami o aktywności dziennej, prowadzącymi bardzo ruchliwy tryb życia. Są bardzo czujne, ostrzegają się wzajemnie dźwiękami podobnymi do ćwierkania ptaków. Posiadają torby policzkowe, w których umieszczane są duże ilości pokarmu a później przenoszone do nory, gdzie pokarm jest zjadany lub zagrzebywany. W związku z kopaniem nor i spędzaniu większości życia na ziemi, zalicza się burunduki do wiewiórek naziemnych. Burunduki są wszystkożerne. Żywią się nasionami, ziarnem,owocami, grzybami, warzywami oraz owadami, małymi ptakami i jaszczurkami. Na zimę gromadzi pokarm w norach pod korzeniami drzew.

Opiekunem zwierzęcia jest AGROKENT

MUNDŻAK CHIŃSKI
Gatunek ssaka parzystokopytnego, jeden z najmniejszych przedstawicieli rodziny jeleniowatych. Mundżaki chińskie osiągają długość ciała do 95 cm i masę od 10-18 kg. Dorosłe samce posiadają niewielkie, słabo rozgałęzione poroże długości do 20 cm oraz silnie rozwinięte górne kły. Podczas okresu godowego samce toczą walki wydając przy tym odgłosy podobne do szczekania i z tego powodu mundżaki nazywane też są szczekającymi jeleniami. Gatunek terytorialny. Poza okresem godowym prowadzą samotniczy tryb życia.  Samica rodzi zwykle jedno, rzadziej dwa młode, które przebywają z nią do około 6 miesięcy. Dorosłe osobniki, poza okresem godowym, prowadzą samotniczy tryb życia.

Opiekunem zwierzęcia jest TEXTIL MARKET

SKUNKS ALBINOS
Skunks zwyczajny to gatunek ssaka z rodziny skunksowatych, wcześniej zaliczane do łasicowatych, słynne z powodu cuchnącej wydzieliny, której używa do odstraszania napastników. Występuje na Wielkich Równinach w Ameryce Północnej. Zamieszkuje lasy i tereny otwarte. Jego sierść jest gęsta i puszysta w czarnym kolorze w białe paski. Długość ciała wynosi 33-40 cm, a długość ogona: do 40 cm .Masa ciała osiaga zazwyczaj około 1,5- 4 kg, zyją od 8-12 lat. jeśli skunks zostanie zapłodniony to ługość ciąży wyniesie od 62-66 dni, liczba młodych waha się w pzredziale od 4-10. Jest to zwierzę towarzyskie, nocne. Żywi się owadami, owocami, orzechami, małymi ssakami i jajami. Skunksy mają niewielu naturalnych wrogów. Ssaki rzadko je atakują, natomiast puchacz wirginijski i myszołów rdzawosterny systematycznie włączają skunksy do swojej diety.
TCHÓRZOFRETKA
Ten lubiany na całym świecie domowy pupil jest krzyżówką tchórza stepowego oraz fretki (uważanej za jego albinotyczną odmianę). Zarówno tchórz, jak i fretka (a więc i tchórzofretka) należą do rzędu drapieżnych i rodziny łasicowatych. Fretka i tchórzofretka uważane są za zwierzęta udomowione, choć występują też w formie dzikiej jako uciekinierzy z hodowli lub krzyżówki z dzikimi tchórzami. Wszystkie swobodnie się ze sobą krzyżują dając płodne potomstwo. Tchórzofretka jest stworzeniem wesołym, żywym, niezwykle kontaktowym, uwielbiającym towarzystwo człowieka. Potrzebuje przestrzeni, zamknięta w klatce na pewno nie będzie szczęśliwa. To 'żywe srebro' jest w ciągłym ruchu, lubi zabawki, potrafi nauczyć się wielu sztuczek. Jest w stanie zaakceptować na 'swoim' terytorium psa lub kota, ale na chomika lub świnkę morską będzie zawzięcie polować - aż do skutku... Lubi pieszczoty, głaskanie, drapanie za uszkami. Jest zwierzakiem bardzo inteligentnym - nauczy się przychodzenia na wołanie, a także spacerów ze smyczą.
NUTRIA
Gatunek gryzonia z rodziny nutriowatych , której jest jedynym przedstawicielem. Gatunek inwazyjny. Długość ciała 40–65 cm,długość ogona (pokrytego łuskami) 30–75 cm, pokrojem przypomina szczura, 4 palce kończyn tylnych spięte błoną, 4–5 par sutek przesuniętych na stronę grzbietową. Ciało pokryte gęstym ciemnobrązowym lub szafirowym futrem, ciężar do 9 kg. Duża głowa z małymi uszami doskonale pływa i nurkuje.Posiada długie wąsy z pyska, wystają dość duże siekacze w kolorze pomarańczowym, mają także charakterystyczny duży ogon.Ich futro jest stosowane w wyrobach kuśnierskich a z mięsa można wyrabiać kabanosy. Półwodny roślinożerna kopie nory w zarośniętych brzegach wód ciąża (128–132 dni) 2 razy w roku w każdym miocie rodzi się około 4-8 młodych.Młode rodzą się prawie całkowicie sprawn,e żyje (parami) do 24 lat, są one dojrzałe płciowo w wieku 6-7 miesięcy
KOSZATNICZKA
Gatunek gryzonia z rodziny koszatniczkowatych, zamieszkujący obszar w Chille między wybrzeżem Oceanu Spokojnego i zachodnimi zboczami Andów, najliczniej pomiędzy Vallenar a Curicó [7] (28-35°S)[2] do wysokości 1200 m n.p.m. W Chile jest ssakiem o najliczniejszej populacji. W Polsce wyjątkowo stwierdza się osobniki zdziczałe. Zwierzę o smukłej budowie, pysk zaokrąglony, nieowłosione uszy średniej długości, ogon ciemniejący ku końcowi pokryty sztywną szczeciną z charakterystycznym dla tego gatunku "pędzlem". Sierść o barwie "aguti". Ubarwienie ma jednolite, brązowe przechodzące w szarości, na brzuszku futro kremowo-brązowe, jaśniejsze dookoła oczu. Umaszczenie brzuszka zależy od pory roku. Zazwyczaj zimą jest jaśniejsze niż latem. Przez krzyżowanie i ingerencje genetyczne osiągnięto również koszatniczki o innych barwach: białej, kremowej, czarnej, czy nawet niebieskiej. Zęby zdrowo odżywianych koszatniczek mają barwę pomarańczową. Uzębienie składa się z 2 par siekaczy, 2 par przedtrzonowców i 6 par trzonowców (o ósemkowym przekroju). Łapy mają po pięć palców – cztery mocno rozwinięte, piąty słabiej. Palce zakończone są pazurami. Koszatniczki w sytuacji zagrożenia mogą odrzucić końcówkę ogona. Odrzucony ogon nie odrasta, jak to jest np. u jaszczurek.
MYSZOSKOCZEK
Myszoskoczki - podrodzina gryzoni z rodziny myszowatych (Muridae). Obejmuje około 110 gatunków niewielkich ssaków zamieszkujących zachodnią i południową Azję i północną Afrykę. Do Gerbillinae należą szczury pustynne i liczne gatunki myszoskoczek. Większość zwierząt z podrodziny myszoskoczek charakteryzuje się licznymi przystosowaniami do życia w warunkach pustynnych.Samo słowo gerbil (upowszechnione jako angielska nazwa podrodziny myszoskoczek) pochodzi od anglojęzycznego zdrobnienia innej grupy gryzoni jerboa (skoczkowate). Skoczkowate (Dipodidae) są rodziną gryzoni zupełnie niespokrewnioną z myszoskoczkami, żyją one jednak w podobnych niszach ekologicznych.Jeden z gatunków myszoskoczek, wywodzący się z Mongolii , Meriones unguiculatus znany w Polsce jako myszoskoczka mongolska stał się popularnym zwierzęciem domowym. Został rozpowszechniony w hodowli dzięki doktorowi Victorowi Schwentkerowi, który w 1954 roku jako pierwszy rozpoczął badania nad tym gatunkiem myszoskoczki sprowadzając go do Stanów Zjednoczonych. Myszoskoczka mongolska jest bardzo wytrzymałym i niewymagającym wielu zabiegów zwierzątkiem, w niewoli żyje nawet do pięciu lat. 
SZYNSZYLA MAŁA
Gryzoń z rodziny szynszylowatych. W naturze zamieszkuje daleką Amerykę Południową, ale na co dzień spotkać ją można w sklepach zoologicznych. Dzięki puszystemu, srebrnemu futerku i poczciwemu wyrazowi mordki szynszyla jest obiektem pożądania wielu dzieci (i nie tylko). W rzeczywistości jest jednak zwierzątkiem niełatwym w hodowli i nie spełniającym się w roli 'żywej maskotki'. Domem szynszyli jest Ameryka Południowa - skaliste tereny Boliwii, Argentyny i Chile. Zwierzątko zamieszkuje Andy od 3000 do 5000 m n.p.m. Żyje w koloniach liczących nawet 100 osobników. Żywią się głównie trawami, korzeniami, liśćmi, korą i drobnymi owocami. Dzięki silnym tylnym kończynom potrafią umknąć swoim naturalnym wrogom - lisom, wężom, drapieżnym ptakom. Schronienia szukają w rozpadlinach, między kamieniami, w małych grotach. Dzięki jasnemu kolorowi futerka szynszyla jest niemal niewidoczna na skałach. A dzięki jego gęstości i fakturze zwierzęciu nie grozi ani przemarznięcie, ani przegrzanie. Szynszyla jest niewielkim (20-40 cm długości) i lekkim (0,5-1 kg wagi) gryzoniem o długim, włochatym ogonku. Jej ciało pokrywa gęste, puchate futerko w srebrzystym kolorze. Oczy są duże i ciemne, uszy również duże, prawie wcale nie pokryte sierścią. Szynszyla żyje przeciętnie od 10 do 15 lat.
ŚWINKA MORSKA
Należą do rzędu gryzoni i są bardzo cenione jako popularne zwierzęta nie tylko w chowie amatorskim, ale również laboratoryjnym. Opiekę nad nimi można śmiało polecić nawet dzieciom, gdyż są to ssaki łagodne (rzadko przejawiają zachowania agresywne), towarzyskie, łatwe w pielęgnacji, a przy tym chętnie rozmnażające się w niewoli. Świnki morskie są typowymi roślinożercami znakomicie przystosowanymi do trawienia pokarmów roślinnych (rozbudowane jelito ślepe z bogatą florą bakteryjną). Praktycznie przez cały czas pobierają pokarm, robiąc sobie tylko krótkotrwałe przerwy na odpoczynek. Dlatego też zwierzęta te powinny mieć zapewniony stały dostęp do karmy zadawanej do woli. Jednak aby nie doszło do niebezpiecznego dla zdrowia zatuczenia powinna być to głównie pasza objętościowa sucha jak np. dobrej jakości siano.
KRÓLIK DOMOWY
Udomowiona forma królika europejskiego, zajęczaka z rodziny zającowatych, zamieszkującego południowo-zachodnią Europę i północno-zachodnią Afrykę. Królik domowy jest hodowany na mięso, skóry i wełnę. W wyniku doboru sztucznego wyhodowano ok. 50 ras, czasem wybitnie różniących się od formy dzikiej (zwłaszcza rasy miniaturowe, coraz częściej hodowane w roli domowych pupili). Ciekawostki Królika udomowiono już ok. 1000 lat p.n.e. w starożytnym Rzymie. Do udomowienia królika przyczynili się też Hiszpanie. Do Europy Środkowej przybył wraz z zakonnikami, przez których był hodowany.
SZCZUR HODOWLANY
Laboratoryjny - jest to potoczna nazwa wielu szczepów szczurów uzyskanych sztucznie w wyniku genetycznych krzyżówek międzygatunkowych, zapoczątkowanych w XIX wieku, które to były, bądź są, używane przez człowieka do celów doświadczalnych, badawczych lub „wystawowych”. Niektóre z tych krzyżówek, ze względu na swoiste cechy charakteru, budowę ciała, długość życia, są od pewnego czasu wykorzystywane jako zwierzęta domowe - powszechnie dostępne w sklepach zoologicznych. Szczur, podobnie jak mysz, należy do rodziny myszowatych.Obecnie zwierzęta te stanowią około 15% wszystkich zwierząt laboratoryjnych, a oprócz tego są coraz częściej hodowane przez amatorów w prywatnych mieszkaniach, jako świetni towarzysze zabaw oraz wspaniały obiekt obserwacji. Szczury stają się bardzo popularne zwłaszcza wśród młodzieży, która chce być inna niż starze pokolenia, które niestety w większości są do tych miłych zwierzątek nastawione negatywnie. Szczury hodowlane żyją do 40 miesięcy, zazwyczaj dożywają ok. dwóch lat.