Osioł domowy
Ssak z rodziny koniowatych. Charakteryzuje się dużą głową, długimi uszami, cienkim ogonem z kitą na końcu, małymi wymaganiami pokarmowymi i odpornością na brak wody. W wielu regionach świata użytkowany przez człowieka. Osioł został udomowiony przez człowieka wcześniej niż koń. Pierwsze informacje dotyczące udomowienia pochodzą z Doliny Nilu z ok. 4000 p.n.e czyli 6 tys. lat temu. Na tych terenach występowały obydwa żyjące do dzisiaj podgatunki osła afrykańskiego. Przypuszcza się, że z ich krzyżówek powstał osioł domowy (Equus africanus f.asinus). Niektórzy systematycy wyodrębniają ednak osobny gatunek Equus asinus. Osły wykorzystuje się najczęściej jako zwierzęta juczne, rzadziej jako wierzchowe lub pociągowe, a ostatnio w onoterapii. Często są trzymane w ogrodach zoologicznych. Wyhodowano wiele ras, różniących się ubarwieniem, wielkością i temperamentem. Osły mogą krzyżować się z innymi koniowatymi (zeedonk, muł, osłomuł), chociaż ich potomstwo zwykle jest bezpłodne.
Zebu
Forma udomowionego w starożytności bydładomowego o charakterystycznym garbie położonym na grzbiecie i masywnych rogach rozpowszechniona w krajach podzwrotnikowych jako zwierzęta użytkowe .W Indiach otaczane jest kultem, ma specjalny status jako święta krowa. Jako zwierzę odporne na gorący i wilgotny klimat oraz wiele chorób zebu jest krzyżowane z innymi rasami bydła. Zebu charakteryzuje się podobnym do wielbłądziego garbem mięśniowo-tłuszczowym położonym w okolicy kłębu workiem skórnym poniżej gardła oraz masywnymi, szeroko rozstawionymi rogami. Osiąga wysokość w kłębie do około 160 cm, długość ciała bez ogona wynosi około 240 cm, a masa – do 700 kg. Ubarwienie płowe, jasnożółte, czerwone, szare lub czarne, również plamiste.Bydło typu zebu jest rozpowszechnione przede wszystkim w Indiach, gdzie znajdują się główne ośrodki hodowli .Są tam uważane za zwierzęta święte i użytkowane jako zwierzęta pociągowe i juczne. Zebu jest przystosowane do życia w środowisku gorącym i wilgotnym, jest też odporne na wiele chorób. 
Kuc feliński
Polska populacja rasowa koni w typie kuca wierzchowego wyhodowanego w Lublinie przez pracowników Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie (dawniej Akademia Rolnicza w Lublinie). Nazwa rasy pochodzi od miejsca wyhodowania pierwszych przedstawicieli rasy – Gospodarstwa Doświadczalnego Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie – Felin. To kuc w typie wszechstronnie użytkowym o cechach konia szlachetnego (miniatura konia małopolskiego) – o szlachetnej sylwetce, o dość długich liniach i suchej konstytucji, poruszający się wydajnymi chodami, posiadający żywy temperament ale zrównoważony charakter, o predyspozycjach głównie wierzchowych, ale z cechami przydatności także do pracy w zaprzęgu. Typowy osobnik to koń o wzroście 125–136 cm. Jednak ze względu na stosunkowo niedługi czas istnienia tej populacji, jej historyczne uwarunkowania wśród uznanych kuców felińskich spotyka się także zwierzęta o wzroście pomiędzy 117 a 148 cm. Dopuszczalne są wszystkie maści.
Lama
Udomowiony ssak parzystokopytny z rodziny wielbłądowatych, wraz z gwanako i – blisko z nimi spokrewnionymi alpaką i wikunią – określane wspólną nazwą lamy. Lamy wykorzystywane są głównie jako zwierzęta juczne oraz do produkcji wełny i mięsa. Dorosłe lamy osiągają do 250 kg wagi i 119 cm wysokości w kłębie.Długość ciała wynosi około 120 cm, ogon – 15 cm[20], wysokość w kłębie – 102-119 cm, masa ciała – 113-250 kg (waga przy urodzeniu – 8- 18 kg). Kształt i ubarwienie ciała są różne, od smukłych i długonogich, po bardziej zaokrąglone, z krótszymi nogami, ubarwione od czarnego, niebieskiego, żółtego po białe, często niejednolicie. Lamy przystosowały się do przebywania na dużych wysokościach oraz terenach ubogich w wodę. Żywią się trawą i liśćmi krzewów i drzew. Żyją w grupach rodzinnych złożonych z dominującego samca i kilku, zwykle 6, samic oraz ich młodych. Samce lam walczą o pozycję w grupie uderzając się szyjami, kopiąc, gryząc i plując. Plucie jest także oznaką zdenerwowania.
Kangur Benetta
Walabia Benetta, zwana również kangurem Benetta, jest dość pospolitym torbaczem zamieszkującym Australię i Tasmanię. Tułów ma długi na 70-90 cm, charakterystyczny ogon mierzący 65-75 cm, a waży do 20 kg. Do Europy importowano te zwierzęta 150 lat temu, tworząc na terenie Anglii i Francji dość duże ośrodki ich aklimatyzacji i hodowli. Kangury te hodowane są obecnie w większości europejskich ogrodów zoologicznych. Po krótkim, około 35 - dniowym okresie ciąży samica rodzi młode wielkości ziarna fasoli, nagie i ślepe. Wędruje ono wzdłuż wylizanej przez matkę trasy od jej dróg rodnych do wnętrza torby utworzonej przez fałd skóry na brzuchu. Tam obejmuje pyszczkiem sutek matki i rozwija się dalej przez około 190 dni. Poczucie bezpieczeństwa w torbie matki jest tak mocne, że w razie niebezpieczeństwa nawet już wyrośnięty, prawie dorosły osobnik szuka tam schronienia.
Daniel
Gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych o wyglądzie i trybie życia podobnym do jelenia szlachetnego. Daniel jest mniejszy od jelenia szlachetnego. Długość ciała wynosi 130 – 150 cm, wysokość w kłębie ok. 105 cm. Samce (byki) są wyraźnie większe od samic (łań) i przeciętnie ważą od 65 do 80 kg (nawet do 120 kg), samice 30 – 50 kg (do 90 kg). Najczęściej występującym wariantem szaty jest rudobrązowe ubarwienie grzbietu z charakterystycznymi białymi plamami. Spód ciała jest biały, na zadzie występuje biała plama z ciemnym obrzeżeniem, tzw. lustro. Ogon jest od góry czarny, od spodu biały. W zimie ubarwienie grzbietu ciała zmienia się na szare, bez plam (tzw. szata zimowa). Inne warianty szaty, to formy melanistyczna i leucystyczna, która dość często jest mylona z albinizmem. Jak u innych przedstawicieli jeleniowatych, samiec posiada poroże, które co roku zrzuca (zwykle w maju), a na jego miejsce wyrasta nowe, w młodym wieku większe, u starszych osobników często słabsze. Największe poroża 6–10 letnich danieli osiągają 5–7 kg masy. Daniele mają dobry węch, słuch i bardzo dobry wzrok (tylko w dzień). Żyje w stadach, starsze samce żyją samotnie lub w niewielkich grupach. Żywi się roślinami zielnymi, młodymi gałązkami drzew i krzewów, a także mchami i porostami.
Koza domowa
Zwierzę z rodziny absolutnie wszystkożernych, charakteryzujące się zakręconymi rogami, kozią brudką rodziny, do której należy koza, zwierz ten jest w stanie zjeść każdy rodzaj materii niezależnie od stanu skupienia. Dotychczas nie znaleziono substancji którą pogardziłaby koza. Jednocześnie obcy jest kozie dylemat osiołka, któremu w żłoby dano. Koza zje i siano, i owies a następnie zabierze się za żłoby. Samica kozy, inaczej pani koza, z pożartych substancji potrafi wyprodukować mleko, które uważane jest za bardzo zdrowe i pożywne.
LIS PŁOMIENISTY
Lis to średniej wielkości, pospolity w Polsce drapieżnik o wydłużonym tułowiu i pysku, puszystym, pięknym ogonie, nazywanym kitą. Ma trójkątne, duże uszy. Ma długą sierść o barwie najczęściej żółtorudej, na spodzie białej lub popielatej. Zimą kolor sierści przybiera bardziej szary kolor. Ma bardzo dobrze rozwinięte zmysły węchu, słuchu i wzroku. Lis ma naturalnych wrogów. Należą do nich: wilk, pies, ryś, bielik, jastrząb oraz duże sowy. Lis jest zwierzęciem łownym. Tępi gryzonie. Lisy chorują na wściekliznę i mogą zarażać inne zwierzęta oraz człowieka. Jest też nosicielem tasiemca bąblowcowego. Występują w: Europa, północna i wschodnia Azja, północna Afryka, Australia (sprowadzony przez człowieka). Pospolity w całej Polsce. Zamieszkuje głównie lasy, ale także łąki i pola. Przywiązuje się do miejsca. Lisy biegają wśród stałych szlaków.Lis jesienią i zimą żyje samotnie. W pozostałym okresie w rodzinie. Latem i wiosną zajmuje głębokie na 3 m nory z wieloma wyjściami, z jedną dużą komorą. W pozostałym okresie przebywa w płytkich norach. Sypia głównie na powierzchni. Lisy żyją od 3 do 12 lat. Zwierzę to jest aktywne o zmierzchu i nocą. W miejscach, w których nie ma człowieka jest aktywny także za dnia. Prowadzi koczowniczy tryb życia. Potrafi przemieszczać się na odległość nawet 250 km.Lisy osiągają długość ciała 130-140 cm, w tym na ogon przypada około 50 cm. Ciężar zwykle wynosi od 4 do 10 kilogramów, maksymalnie 15 kg. Pysk jest wąski, zaostrzony. Uszy są duże i trójkątne. W uzębieniu występują długie kły.Poluje na gryzonie, ptaki, żaby, raki, ślimaki, owady, poczwarki, zjada padlinę, mrówki i owoce. Głównym pożywieniem są norniki. Gniazda norników lis znajduje dzięki słuchowi. Lis wyłapuje przede wszystkim zwierzęta słabe i chore.Ruja trwa 3-8 dni w okresie od stycznia do marca. Ciąża trwa 50-56 dni. Lisica rodzi na przełomie kwietnia-maja od 4 do 7 młodych. Pokarmu młodym dostarczają oboje rodzice. Młode stają się samodzielne po 3-4 miesiącach.
Małpa Kapucynka
Kapucynka czubata, kapucynka rogata, płaksa (Cebus apella) to gatunek ssaka naczelnego z rodziny płaksowatych z charakterystycznymi rogami lub czapeczką, utworzonymi z włosów na głowie. Sierść jest jasno- lub ciemnobrązowa, a od strony brzusznej nieco jaśniejsza. Kończyny są ciemne, część twarzowa jest różnie umaszczona. Częste są ciemne bokobrody. Samice są mniejsze od samców. Kapucynki czubate występują w Ameryce Południowej. Zamieszkują lasy równikowe. To zwierzęta żyjące w grupach liczących około 40 osobników. Grupie przewodzi kilka samców. To zwierzęta społeczne. Samce dorastają do 55 cm długości ciała oraz ciężaru 4,8 kg. Wszystkożerne. Co ciekawe, to samice zabiegają o samców. Ciąża trwa 5 miesięcy. Młode są całkowicie bezradne. Przez kilka miesięcy spędzają czas na grzbiecie matki. To samice wyszukują sobie partnerów i aktywnie zachęcają ich do stosunków za pomocą gestów. Okazuje się, że nie zawsze jest to łatwe.
Owca Czarnogłówka
Owca czarnogłówka ma bardzo charakterystyczny wygląd. Całe ciało jest pokryte gęstą, białą wełną, natomiast głowa z uszami sterczącymi po bokach i kończyny są czarne. Owce tej rasy mają silnie zaznaczone cechy typu mięsnego. Mają długi, szeroki grzbiet, głęboką klatkę piersiową, dość dużą głowę oraz umięśniony zad i udźce. Maciorki uzyskują masę ciała do 70 kg, a tryki około 120 kg. Czarnogłówki należą do owiec wcześnie dojrzewających, bardzo dobrze znoszą niekorzystne warunki środowiska i są odporne na choroby. Wełna pochodząca od czarnogłówki jest jednolita, dość gruba, biała ze stalowym odcieniem. Pokrywa równomiernie całe ciało owcy, jest sprężysta, ale dość szorstka. Roczny odrost może dochodzić do 9 cm. maciorki mogą w ciągu roku wyprodukować około 5 kg wełny potnej, a samce nawet 7 kg. Maciorki mogą w ciągu roku wyprodukować około 5 kg wełny potnej, a samce nawet 7 kg. 
Świnia hodowlana
Jest to zwierzę hodowlane,  dostarcza hodowcom mięsa, tłuszczu, skóry, podrobów, szczeciny. Jest ssakiem z rzędu parzystokopytnych, rodziny świniowatych. Ciąża u świń trwa około 112-114 dni (3 miesiące, 3 tygodnie i 3 dni), laktacja 21-56 dni. W jednym miocie może być 8-14 prosiąt. Świnia już w wieku 6 miesięcy może osiągnąć wagę użytkową (z punktu widzenia potrzeb człowieka: może być przeznaczona na ubój), tj. ponad 100 kg. Dorosłe samce knury niektórych odmian ważyć mogą do ponad 350 kg i osiągać wysokość ponad 90 cm, natomiast samice – lochy – bywają o kilkadziesiąt kilogramów lżejsze i kilkanaście centymetrów niższe. Świnia może żyć – jeśli nie zostanie przeznaczona na ubój – do około 12 lat.ZALETY: wszystkożerność, szybkie tempo wzrostu, szybkie dojrzewanie płciowe, wysoka wydajność rzeźna, wysoka mięsność, wykorzystanie w medycynie ludzkiej przez podobieństwo fizjologiczne, wysoka wartość odżywcza wieprzowiny.
Owca quessant
Występowanie: Początkowo zamieszkiwała endemicznie wyspę Ouessant w Bretanii (Francja). Obecnie spotykana na całym świecie.Morfologia: Jest to najmniejsza owca świata. Samice dorastają do 46 cm wysokości i 16 kg wagi, samce mogą być nieco większe (do 49 cm i 20 kg). Wełna zawsze w jednolitym kolorze – czarna, brązowa lub biała. Barany posiadają rogi, które zawijają się wokół uszu.Tryb życia i zachowanie: Zwierzę stadne. Tworzy luźne grupy, zbijające się w ciasne stadko w sytuacji zagrożenia. Bardzo mało wymagająca, odporna na trudne warunki klimatyczne.Pokarm: Trawożerna.Rozmnażanie: Do rozrodu przystępują raz w roku, jesienią. Okres godowy rozpoczyna się we wrześniu, trwa zwykle do listopada – w tym czasie jeden samiec zapładnia kilka do kilkunastu samic. Po 145-150 dniach rodzi się tylko jedno młode.Długość życia: ok. 12 latOchrona: Jako rasa Owcy domowej nie jest przypisana do żadnej kategorii ryzyka według kryteriów IUCN.Ciekawostki: Ta rasa owiec doskonale nadaje się na „ekologiczną kosiarkę” – trzy owce wystarczą do „skoszenia” 25 arów ziemi. Doskonale radzą sobie także na stromych terenach, a ze względu na małe rozmiary nadają się również do utrzymywania w mieście (w Paryżu wykorzystywano je do wykaszania nasypów wzdłuż obwodnicy, parków i ogrodów w instytucjach).