Należymy do zespołu parków rozrywki Inwałd Park. Zapraszamy

Opiekunem zwierzęcia jest SKŁAD MATERIAŁÓW BUDOWLANYCH I OPAŁU

Osioł domowy
Ssak z rodziny koniowatych. Charakteryzuje się dużą głową, długimi uszami, cienkim ogonem z kitą na końcu, małymi wymaganiami pokarmowymi i odpornością na brak wody. W wielu regionach świata użytkowany przez człowieka. Osioł został udomowiony przez człowieka wcześniej niż koń. Pierwsze informacje dotyczące udomowienia pochodzą z Doliny Nilu z ok. 4000 p.n.e czyli 6 tys. lat temu. Na tych terenach występowały obydwa żyjące do dzisiaj podgatunki osła afrykańskiego. Przypuszcza się, że z ich krzyżówek powstał osioł domowy (Equus africanus f.asinus). Niektórzy systematycy wyodrębniają ednak osobny gatunek Equus asinus. Osły wykorzystuje się najczęściej jako zwierzęta juczne, rzadziej jako wierzchowe lub pociągowe, a ostatnio w onoterapii. Często są trzymane w ogrodach zoologicznych. Wyhodowano wiele ras, różniących się ubarwieniem, wielkością i temperamentem. Osły mogą krzyżować się z innymi koniowatymi (zeedonk, muł, osłomuł), chociaż ich potomstwo zwykle jest bezpłodne.

Opiekunem zwierzęcia jest CENTRUM OGRODNICZE "FRAŚ"

Opiekunem zwierzęcia jest ICE MASTRY

Zebu
Forma udomowionego w starożytności bydładomowego o charakterystycznym garbie położonym na grzbiecie i masywnych rogach rozpowszechniona w krajach podzwrotnikowych jako zwierzęta użytkowe .W Indiach otaczane jest kultem, ma specjalny status jako święta krowa. Jako zwierzę odporne na gorący i wilgotny klimat oraz wiele chorób zebu jest krzyżowane z innymi rasami bydła. Zebu charakteryzuje się podobnym do wielbłądziego garbem mięśniowo-tłuszczowym położonym w okolicy kłębu workiem skórnym poniżej gardła oraz masywnymi, szeroko rozstawionymi rogami. Osiąga wysokość w kłębie do około 160 cm, długość ciała bez ogona wynosi około 240 cm, a masa – do 700 kg. Ubarwienie płowe, jasnożółte, czerwone, szare lub czarne, również plamiste.Bydło typu zebu jest rozpowszechnione przede wszystkim w Indiach, gdzie znajdują się główne ośrodki hodowli .Są tam uważane za zwierzęta święte i użytkowane jako zwierzęta pociągowe i juczne. Zebu jest przystosowane do życia w środowisku gorącym i wilgotnym, jest też odporne na wiele chorób. 

Opiekunem zwierzęcia jest WEBOSKI -Studio Efektywnego Internetu

Opiekunem zwierzęcia jest CAŁODOBOWA STACJA ORLEN INŻ. WIT ZIÓŁKOWSKI

Jak Tybetański
Gatunek dużego ssaka z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych. Zamieszkuje Tybet, Indie i Chiny, gdzie żyje zarówno w stanie dzikim, jak i udomowionym. Udomowione jaki są zwierzętami jucznymi, poza tym dają mleko i wełnę. Jaki są przeżuwaczami, żyją samotnie lub w niewielkich stadach, w stanie dzikim na wysokościach do 6 tys. m n.p.m. Stada zazwyczaj składają się z samic z młodymi. Samce dołączają do nich w okresie rui. Stare samce żyją oddzielnie. Potomstwo pełną dorosłość osiąga po 6-8 latach. Znoszą niekorzystne warunki otoczenia (niedobór paszy na wysoczyznach górskich, niedostatek tlenu i niskie temperatury średnia wynosi tam ok. 0 °C, zimą temperatury spadają niekiedy nawet do -50 °C. Długość: do 3,3 m (do 4 m samiec). Wysokość w kłębie: do 2 m (samce); 1,6 m (samice). Ogon: 60 cm. Masa ciała: do 1000 kg, samice znacznie mniejsze Ubarwienie: sierść ciemnobrązowa do czarnej, długa, włosy okrywowe wyjątkowo długie, czasem sięgające ziemi. Pożywienie: trawy, byliny, mchy, porosty i zioła; zjada też śnieg, który dostarcza mu wody. Rozród: ciąża trwa 258 dni. Długość życia: 25 lat.

Opiekunem zwierzęcia jest Hodowla Ptaków Ozdobnych

Alpaka
Południowoamerykański, trawożerny ssak parzystokopytny z rodziny wielbłądowatych. Zwierzę udomowione, hodowane dla wełny i mięsa, przypomina nieco lamę, ale jest od niej mniejsza i z budowy ciała bardziej podobna do owcy. Ciało alpaki osiąga 128–151 cm długości, przy wysokości w kłębie 80–100 cm i masie ciała 55–65 kg. Ubarwienie różnorodne (26 kolorów), najczęściej czarne lub brązowo-czarne, czasem białe. Alpaki są zwierzętami socjalnymi tworzącymi grupy rodzinne złożone z dominującego samca, kilku samic i ich potomstwa. Ciąża u alpaki trwa około 335–340 dni, rodzi zazwyczaj jedno małe. Alpaki żyją około 15–25 lat. Hodowana w dużych stadach, na mięso i wełnę. Sierść alpaki wyróżnia się jedwabistym połyskiem. Czy alpaki są inteligentne? Tak, są one niezwykle inteligentnymi zwierzętami, które reagują na imię, szybko uczą się prowadzenia w kantarku. Ciągle komunikują się ze sobą za pomocą postawy ciała, ruchów ogona, uszu i różnych dźwięków. Dźwięk, jaki słychać najczęściej to delikatne pomrukiwanie. Czy alpaka pluje? Plucie jest chyba najmniej ujmująca cechą alpak. Jest to jeden z kilku mechanizmów obronnych alpak i jest dość skutecznym środkiem odstraszającym, jest to treść pokarmowa z pierwszego żołądka, która ma charakterystyczny zapach. Jednak jest to dość rzadkie, że alpaki plują na ludzi. Alpaki traktują plucie jako mechanizm obronny i ustalanie hierarchii w stadzie. Najlepiej unikać przebywania w centrum stada między ustalaniem hierarchii, kto tu rządzi. 
Mangalica
Mangalica (Świnia wełnista) - Kędzierzawa świnka przypominająca owce lub psa teriera. Jest to mało wymagająca i spokojna rasa świń. Charakteryzująca się dość zbitą budową ciała, krótkimi, silnymi nogami, przystosowanymi do chodzenia w trudnym terenie górzystym. Włosie jest poskręcane, grube z jedwabistym połyskiem, przypominające owczą wełnę. Prosięta rodzą się z liberią. Dorosłe  knury ważą od 150 - 200 kg, wysokość około 85 cm w kłębie.  Lochy 140 - 160 kg, wysokość około 75 cm w kłębie. Rasa występuje w trzech podstawowych barwach : płowa (żółta lub blond), ruda (czerwona) i jaskółcza (odmiana dwukolorowa czarna z kremowym brzuchem). Mangalica to specyficzna, dosyć młoda krzyżówka dwóch ras świń i dzika(rasa smudeńska z Serbii i rasa szalantai z Węgier). Powstała w XIX wieku, bez udziału człowieka, dlatego do dziś jej powstanie jest niejasne.Obecnie populacja mangalic praktycznie wymarła, dlatego objęto je ochroną jako rasę zachowawczą.         

Opiekunem zwierzęcia jest CZARNY GROŃ

Kuc feliński
Polska populacja rasowa koni w typie kuca wierzchowego wyhodowanego w Lublinie przez pracowników Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie (dawniej Akademia Rolnicza w Lublinie). Nazwa rasy pochodzi od miejsca wyhodowania pierwszych przedstawicieli rasy – Gospodarstwa Doświadczalnego Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie – Felin. To kuc w typie wszechstronnie użytkowym o cechach konia szlachetnego (miniatura konia małopolskiego) – o szlachetnej sylwetce, o dość długich liniach i suchej konstytucji, poruszający się wydajnymi chodami, posiadający żywy temperament ale zrównoważony charakter, o predyspozycjach głównie wierzchowych, ale z cechami przydatności także do pracy w zaprzęgu. Typowy osobnik to koń o wzroście 125–136 cm. Jednak ze względu na stosunkowo niedługi czas istnienia tej populacji, jej historyczne uwarunkowania wśród uznanych kuców felińskich spotyka się także zwierzęta o wzroście pomiędzy 117 a 148 cm. Dopuszczalne są wszystkie maści.

Opiekunem zwierzęcia jest TARTAK BULOWICE

Lama
Udomowiony ssak parzystokopytny z rodziny wielbłądowatych, wraz z gwanako i – blisko z nimi spokrewnionymi alpaką i wikunią – określane wspólną nazwą lamy. Lamy wykorzystywane są głównie jako zwierzęta juczne oraz do produkcji wełny i mięsa. Dorosłe lamy osiągają do 250 kg wagi i 119 cm wysokości w kłębie.Długość ciała wynosi około 120 cm, ogon – 15 cm[20], wysokość w kłębie – 102-119 cm, masa ciała – 113-250 kg (waga przy urodzeniu – 8- 18 kg). Kształt i ubarwienie ciała są różne, od smukłych i długonogich, po bardziej zaokrąglone, z krótszymi nogami, ubarwione od czarnego, niebieskiego, żółtego po białe, często niejednolicie. Lamy przystosowały się do przebywania na dużych wysokościach oraz terenach ubogich w wodę. Żywią się trawą i liśćmi krzewów i drzew. Żyją w grupach rodzinnych złożonych z dominującego samca i kilku, zwykle 6, samic oraz ich młodych. Samce lam walczą o pozycję w grupie uderzając się szyjami, kopiąc, gryząc i plując. Plucie jest także oznaką zdenerwowania.

Opiekunem zwierzęcia jest URSON

Kangur Benetta
Walabia Benetta, zwana również kangurem Benetta, jest dość pospolitym torbaczem zamieszkującym Australię i Tasmanię. Tułów ma długi na 70-90 cm, charakterystyczny ogon mierzący 65-75 cm, a waży do 20 kg. Do Europy importowano te zwierzęta 150 lat temu, tworząc na terenie Anglii i Francji dość duże ośrodki ich aklimatyzacji i hodowli. Kangury te hodowane są obecnie w większości europejskich ogrodów zoologicznych. Po krótkim, około 35 - dniowym okresie ciąży samica rodzi młode wielkości ziarna fasoli, nagie i ślepe. Wędruje ono wzdłuż wylizanej przez matkę trasy od jej dróg rodnych do wnętrza torby utworzonej przez fałd skóry na brzuchu. Tam obejmuje pyszczkiem sutek matki i rozwija się dalej przez około 190 dni. Poczucie bezpieczeństwa w torbie matki jest tak mocne, że w razie niebezpieczeństwa nawet już wyrośnięty, prawie dorosły osobnik szuka tam schronienia.

Opiekunem zwierzęcia jest SZKÓŁKA KRZEWÓW OZDOBNYCH STUS

Opiekunem zwierzęcia jest LORIN

Daniel
Gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych o wyglądzie i trybie życia podobnym do jelenia szlachetnego. Daniel jest mniejszy od jelenia szlachetnego. Długość ciała wynosi 130 – 150 cm, wysokość w kłębie ok. 105 cm. Samce (byki) są wyraźnie większe od samic (łań) i przeciętnie ważą od 65 do 80 kg (nawet do 120 kg), samice 30 – 50 kg (do 90 kg). Najczęściej występującym wariantem szaty jest rudobrązowe ubarwienie grzbietu z charakterystycznymi białymi plamami. Spód ciała jest biały, na zadzie występuje biała plama z ciemnym obrzeżeniem, tzw. lustro. Ogon jest od góry czarny, od spodu biały. W zimie ubarwienie grzbietu ciała zmienia się na szare, bez plam (tzw. szata zimowa). Inne warianty szaty, to formy melanistyczna i leucystyczna, która dość często jest mylona z albinizmem. Jak u innych przedstawicieli jeleniowatych, samiec posiada poroże, które co roku zrzuca (zwykle w maju), a na jego miejsce wyrasta nowe, w młodym wieku większe, u starszych osobników często słabsze. Największe poroża 6–10 letnich danieli osiągają 5–7 kg masy. Daniele mają dobry węch, słuch i bardzo dobry wzrok (tylko w dzień). Żyje w stadach, starsze samce żyją samotnie lub w niewielkich grupach. Żywi się roślinami zielnymi, młodymi gałązkami drzew i krzewów, a także mchami i porostami.

Opiekunem zwierzęcia jest SECON - bezpieczne finanse i oprogramowanie

Koza nubijska
To wyjątkowy gatunek kóz. Wyróżnia je charakterystyczny wygląd: smukła sylwetka, dumnie uniesiona głowa i jedyne w swoim rodzaju długie, zwisające uszy. Od innych kóz wyróżnia je jeszcze jedna ważna cecha - nie wydzielają typowego ostrego koziego zapachu. Wszystko przez to, że ta rasa nie ma gruczołów potnych. Inną charakterystyczną cechą tego gatunku jest przyjazny charakter. Kozy te cenione są także za smaczne mleko.

Opiekunem zwierzęcia jest EKO MYJNIA - Salon Piękności Samochodów

Koza domowa
Zwierzę z rodziny absolutnie wszystkożernych, charakteryzujące się zakręconymi rogami, kozią brudką rodziny, do której należy koza, zwierz ten jest w stanie zjeść każdy rodzaj materii niezależnie od stanu skupienia. Dotychczas nie znaleziono substancji którą pogardziłaby koza. Jednocześnie obcy jest kozie dylemat osiołka, któremu w żłoby dano. Koza zje i siano, i owies a następnie zabierze się za żłoby. Samica kozy, inaczej pani koza, z pożartych substancji potrafi wyprodukować mleko, które uważane jest za bardzo zdrowe i pożywne.
Owca wrzosówka
Wywodzi się od północnych owiec krótko ogoniastych. Wrzosówki są najstarszą polską rasą owiec. Poprzez swoją niezwykłą odporność oraz małe wymagania bytowe i żywieniowe, owca ta jest tania w użytkowaniu. Wrzosówka bardzo łatwo przystosowuje się do zmiennych warunków środowiskowych i wystarczają jej skromne warunki chowu. Latem korzysta z ubogich pastwisk, a zimę może przetrwać w tanich pomieszczeniach, karmiona paszami gospodarskimi. Jest bardzo żywotna i odporna na choroby. Dojrzałość płciową osiąga wrzosówka w wieku 7 miesięcy, a plenność maciorek waha się od 140 do 180%. Właściwości adaptacyjne i zdrowotne wrzosówek, ich małe wymagania chowu, niezła plenność, unikatowa jakość skór i mięsa oraz niepowtarzalna barwa runa sprawiają, że wrzosówki należy chronić jako cenny materiał genetyczny. Owce tej rasy warto utrzymywać w gospodarstwach agroturystycznych jako niewątpliwą atrakcję i ochronę krajobrazu poprzez użytkowanie jako „żywych kosiarek”. 

Opiekunem zwierzęcia jest PPHU OPAX - MAREK PĘKALA

Owca kameruńska
Ojczyzną owcy kameruńskiej, znanej też pod nazwą zachodnioafrykańska owca karłowata, są kraje tropikalnej części Afryki Południowo-Zachodniej i Środkowej - między innymi Senegal i Kamerun - stąd jej nazwa. Tryki powinny osiągać wagę 50-65 kg, przy wysokości 60-70 cm w kłębie. Matki powinny ważyć 35-50 kg, wzrost powinien wynosić 58-65 cm, lecz wskutek chowu wsobnego i braku selekcji większość owiec kameruńskich w Polsce nie osiąga tych wymiarów. Płodność matek leży między 200-300%, to oznacza że rodzą 2-3 jagniąt w ciągu roku. Owce kameruńskie są mało wymagające i łatwe w utrzymaniu. Wymagają ochrony przed deszczem, dobrego siana, stałego dostępu do wody i lizawki. Nadają się do hodowli ekstensywnej, bo ilość ich mleka i przyrost mięsa jest mniejsza niż u ras w hodowli intensywnej. Często używane są do wypasania na nieużytkach. Lubią urozmaicenie swojego pokarmu w postaci gałęzi świerka, dębu czy wierzby. Nie potrzebują paszy wysokoenergetycznej, chyba że maciorki są intensywnie eksploatowane.    
Świnia wietnamska
Zwierzę hodowlane, udomowione między VII a VI tys. lat p.n.e. Dostarcza hodowcom mięsa, tłuszczu, skóry, podrobów, szczeciny. Jest ssakiem z rzędu parzystokopytnych, rodziny świniowatych. Świnia domowa pochodzi od dzika, którego udomowienie nastąpiło przed ok. 7 tys. lat w Azji, a następnie w Europie. Za przodków świń uważa się podgatunki dzika europejskiego. Współczesna świnia zdecydowanie różni się proporcjami ciała od swoich dzikich przodków oraz ras prymitywnych. Zwierzęta te przystosowały się do warunków bytowania stworzonych im przez człowieka. Nocny tryb życia zamienił się na dzienny, zdecydowanie zmienił się także rozród – w stosunku do dzikiego przodka, u którego występował tylko jeden okres rozrodu przypadający na grudzień, u świni współczesnej występują w miarę regularne cykle płciowe (rujowe) trwające zwykle 21 dni charakteryzujące się u loch gotowością do rozrodu w jednym dniu cyklu i popędem w tym dniu oraz ciągłym popędem płciowym u knurów. Po wielu badaniach naukowych i obserwacjach stwierdzono, że świnia domowa wykazuje się dużą inteligencją.